The Electric Soft Parade

Ze zijn pas 17 en 20, de gebroeders White uit Brighton, maar ze hebben toch maar mooi de zoveelste crisis in de Britpop weten te bezweren. Net op tijd. Want juist op het moment dat de New Musical Express met de vernietigende verzuchting `Who the fuck is still buying Stereophonics' album!' op de voorpagina de kwestie weer eens goed oprakelde (die prutsplaat was zowaar alweer op nummer 1 van de hitlijst beland), verscheen het debuut van The Electric Soft Parade.

Het is niet de eerste bandnaam waaronder de broers opereren. Toen ze nog te jong waren om zich te scheren, speelden ze al Blur en Oasis covers onder de naam Feltro Media en maakten ze drie albums die nooit werden uitgebracht. Misschien maar goed ook, want het debuut Holes In The Wall van The Electric Soft Parade is een muzikaal wonder. De jongens moeten als baby wel in de toverketel met pop gedonderd zijn. Hun muzikale idioom bestrijkt veertig jaar Britse popmuziek en ze weten precies wat wel en niet de tand des tijds heeft doorstaan. Veel meer nog dan voorgangers Blur en Oasis hebben de gebroeders White vat op de muzikale erfenis die de Britpop vorm moet geven. Dat hun liedjes stuk voor stuk een mengeling van verrukking en weemoed opleveren – zonder ook maar een moment te refereren aan het druilerige heimwee dat Oasis zo sterk weet op te wekken – maakt hun ambachtelijke inzichten pas echt groots en meeslepend.

Bij de onwaarschijnlijk gevarieerde sound van The Electric Soft Parade denk je aan de gouden jaren van de Britse pop in de late sixties en vroege seventies, aan lauwwarme Engelse zomers, aan singeltjes kopen in Londen in de nadagen van de punk, en aan de opwinding die de eerste nummers van Oasis teweegbrachten. Dat de White broertjes niet graag geassocieerd worden met die andere beroemde broers, de bijbelse rivalen Noel en Liam Gallagher, valt overigens te begrijpen, want The Electric Soft Parade is een en al harmonie, in de composities, in de productie en in hun melige tongue-in-cheek humor tijdens interviews. Rest de vraag hoe ze in godsnaam zo'n rijk groepsgeluid, dat ze met z'n tweeën in de studio ontworpen hebben, op een podium neer zullen zetten. Welnu: het London Callingfestival zal uitsluitsel bieden, want ze staan op 15 maart in Paradiso.

The Electric Soft Parade: Holes In The Wall (db/BMG, db002cdlp)