Hollands Dagboek: Kees van Lede

Kees van Lede (59) kondigde afgelopen week zijn vertrek aan als voorzitter van de raad van bestuur van Akzo Nobel. Oud-minister Hans Wijers volgt hem volgend jaar op. Van Lede is gehuwd met Vanessa Quarles van Ufford en woont in Hilversum. Zij hebben drie kinderen, Fiona (29), Fulco (26) en Kees (22).

Woensdag 20 februari

De dag begint met een dilemma. Ik mag van mijn secretaresse iets later komen zodat ik kan gaan hardlopen, maar een voorjaarsstorm raast door het bos en er zit veel water in de lucht. Ik sluit een compromis met mezelf en ga voor een half rondje. Het was een goede beslissing want het blijft droog. Ik zie veel ganzen en de eerste ree van het jaar.

Op kantoor wachten mij de laatste voorbereidingen voor de commissarissenvergadering en de persconferentie. Enkele laatste wijzigingen in het conceptjaarverslag worden aangebracht en speciale aandacht wordt besteed aan een opvallende uitspraak van minister Pronk op de radio over de chloortrein die vanuit Delfzijl en Hengelo naar Rotterdam rijdt. Tussen de regels door liet Pronk doorschemeren dat hij bereid is geld vrij te maken voor het vervoer van chloor over het spoor.

Ik drink een drankje mee bij de staflunch, waar de managers van het hoofdkantoor maandelijks bijeenkomen. Ofschoon hoofdkantoren in het veld zelden geliefd zijn, is het functioneren van Akzo Nobel sterk afhankelijk van deze groep hooggekwalificeerde medewerkers. Vooral bij het totstandkomen van de jaarstukken worden hier lange dagen gemaakt.

Helaas moet ik de gezelligheid onderbreken en eet ík mijn broodje in de auto, op weg naar Den Haag, waar ik samen met Morris Tabaksblat namens de European Round Table een gesprek heb met de minister-president en de staatssecretaris van Europese Zaken. Het onderwerp is de Barcelona Conferentie. In Lissabon is twee jaar geleden plechtig verklaard dat Europa het meest concurrerende deel van de wereld zou worden, maar van dat programma is lang niet alles terechtgekomen. Wij zijn verheugd dat de Nederlandse regering niet alleen onze visie deelt, maar ook weer ,,meer Lissabon'' op de agenda wil brengen.

Terug in de auto – mijn rijdende kantoor – kan ik rustig de commissarissenvergadering voorbereiden. Via diverse files bereik ik het Jachthuis van de Hoge Veluwe, waar een bijeenkomst plaatsvindt van de Raden van Toezicht van het Kröller-Müller Museum en het Nationale Park, waarvan ik deel uitmaak. Helaas weer een vliegend bezoek. Vervolgens naar Amsterdam voor een diner met de president-commissaris en een van onze Amerikaanse commissarissen over de farmamarkt aldaar. Hij is een zeer stimulerend ondernemer van ook letterlijk groot formaat. Tegen twaalven thuisgekomen ligt Vanessa reeds in bed, maar ik heb nog een half uurtje nodig om mijn boek uit te lezen, altijd literatuur, ditmaal de memoires van Mandela.

Donderdag

Op de gebruikelijke tijd opgestaan en naar kantoor. Om 9 uur voorbespreking met de voorzitter en vice-voorzitter van de Raad van Commissarissen en mijn collega Fritz Fröhlich, in het bijzonder over het draaiboek voor de opvolging. Drie van ons zouden in één jaar met pensioen gaan, maar vanwege de continuïteit zullen we dat over drie jaren spreiden. Ik zelf zal ook een jaar eerder vertrekken en ben inmiddels aan dat idee gewend. Ben verheugd dat Hans Wijers bereid is gevonden mijn functie over te nemen. Altijd moeilijke beslissingen, maar het wordt goed ontvangen in de raad. De jaarcijfers ondervinden ook alom instemming. Na de lunch samen met president-commissaris Aarnout Loudon gesproken met mijn collega's en hen – voorzover ze nog niet op de hoogte waren – over de beslissingen voor de opvolging ingelicht. Hun positieve reacties zijn een goed startpunt voor Hans.

Om half vijf nog een tweede commissarissenvergadering, van Scania. Dit gaat via de telefoon en heeft iets weg van het Europees Songfestival: ,,Hello Stockholm, this is Arnhem.'' Wederom iets verlaat spoed ik mij naar de Amerikaanse ambassade, waar onze commissaris Jerry Bremer als eregast een verhaal houdt over terrorismebestrijding. Hij was daarvoor verantwoordelijk tijdens de Reagan Administration en weet het bokkenpartijtje aardig uit te dagen.

Vrijdag

Zowel jaarcijfers als opvolging gaan vandaag de lucht in. Alles is minutieus voorbereid en het doet mij immens genoegen dat wij geen lekken hebben gehad. Om 9.30 uur is de pers in Arnhem bijeen en kan ik de cijfers toelichten. Er zijn goede en minder goede vragen, maar over het algemeen tevredenheid omdat de resultaten boven verwachting zijn.

Wanneer iedereen zijn bullen wil pakken, deel ik hen de `nabrander' mee: de wijzigingen in het management. Op het moment dat de eerste naam valt, komen overal de mobiele telefoons tevoorschijn. Nieuws blijft slechts enkele minuten vers. Ik word direct naar de tv-camera's gesleept, omdat het nog net met het nieuws van 11 uur mee kan.

Daarna een lange serie van interviews voor de camera, de radio en voor de krant. Ten slotte een telefonische conferentie met een zestig analisten over de gehele wereld. Wederom voornamelijk instemming en veel gedetailleerde vragen in het bijzonder over Pharma. Indrukwekkend, hoeveel analisten van je bedrijf weten.

Net iets te laat thuis om onze eerste gasten te ontvangen. Rond een nichtje dat naar Brazilië gaat en een goede vriendin van ons uit dat land hebben wij enige vrienden en familie bijeen. Het wordt een zeer vrolijke en late avond met veel `saudades' van ons verblijf aldaar.

Zaterdag

Alweer een dilemma. Ofschoon het weer amper uitnodigend is, heb ik met Jan Dirk, vriend/leermeester, afgesproken te gaan golfen. Na negen holes houden wij het – verhageld – voor gezien en druipen af naar het clubhuis, waar wij naar Salt Lake City kijken.

Thuisgekomen vind ik veel goede reacties op mijn opvolging op mijn antwoordapparaat. Bovendien bewonder ik twee Chinese vazen die Vanessa op de veiling heeft aangekocht en die inmiddels door haar zijn schoongemaakt. Zij zelf is op haar werk in het Ronald McDonald Huis. Aan het einde van de middag komt een vriend die veranderingsprocessen in management begeleidt vragen of ik een voordracht wil geven over de roerselen van management. Een niet geringe opgave, maar vooruit, we doen 't.

De dag wordt afgesloten met een gezellig diner bij Zweedse vrienden waar eigenlijk alleen maar Zweden zijn. Uiteraard wordt daar gezongen, maar de vreugde kan niet verhelen dat de Noren wederom meer medailles gehaald hebben bij de Winterspelen dan zij.

Zondag

Wat later opgestaan en rond 10 uur op weg naar Amsterdam. De lente aarzelt: de wilgen beginnen een groene glans te krijgen, de eenden en koetjes zwemmen in paartjes, maar de hagel is er niet minder om.

In het Concertgebouw vindt het Gouden-Gildefeest plaats van de sponsoren van het Concertgebouworkest, door Sjoerd van den Berg uitstekend georganiseerd. Veel gelach en heerlijke muziek. Hoe extra indrukwekkend was zoiets honderd jaar geleden, toen iedere uitvoering eenmalig was; nu krijg je de cd meteen mee.

Daarna naar Delft, naar zoon Kees, waar wij in de kou een matige hockeyprestatie gadeslaan. Zijn vrienden hebben hem op de kapper getrakteerd hetgeen nogal zichtbaar is. Hij heeft het bijna te druk om te studeren.

Dan theedrinken bij mijn schoonvader in Den Haag, een opgewekte en krasse tachtiger. Vanessa kan hem dan direct van een lading schone was voorzien.

Een klein tukje in de auto en 's avonds rustig aan de buis: voetbal, maar vooral de finale ijshockey. Een zinderende wedstrijd! Ook nog tijd om de krant uit te lezen en uitvoerig met dochter Fiona en zoon Fulco, die in de Alpen is gearriveerd, van gedachten te wisselen. Een drukke week eindigt in rust.

Maandag

De week begint in De Keizerskroon te Apeldoorn, waar ik Dick van den Hof, een gepensioneerd medewerker, tref die de wijzigingen moet aanbrengen in het jaarverslag naar aanleiding van de publicatie over de opvolging. Hij is de drijvende kracht achter het tijdig klaar krijgen van dit belangrijke document, waarvoor teksten, foto's en cijfers van alle hoeken van het concern worden aangeleverd.

Daarna loop ik door naar Paleis Het Loo voor een vergadering van de Raad van Toezicht. Begroting en vooral de nieuwbouwplannen staan op de agenda. Een interessante gedachtewisseling, in het bijzonder over de functie van de musea rond de Veluwe.

Op weg naar kantoor de kranten doorgenomen, daarna een broodje, een aantal interne gesprekken, telefoontjes en dicteren. Tezamen met de secretaris van de Raad van Bestuur nog een bezoek gebracht aan het Jachthuis van de Hoge Veluwe, waar het jaarlijkse commissarissendiner zal plaatsvinden. Een fraai architectonisch monument waar de huisbewaarder met verve over weet te vertellen.

Redelijk op tijd kan ik naar huis om daar zelf een biefstukje te bakken; (Vanessa zit op de veiling). Daarna een gebruikelijke squashavond; alleen Hein aanwezig (Heren, waar blijven jullie?).

Dinsdag

De dag begint om half 9 met de maandelijkse bespreking met mijn administrateur. Rekeningen moeten worden betaald en de fiscus heeft zich ook weer gemeld. Tot en met de lunch houden diverse zaken mij bezig, een ietwat rommelige ochtend maar van de andere kant prettig om wat achterstand in te halen.

Kort na de lunch vertrek ik naar Wassenaar voor een gesprek met de voorzitter van een belangenvereniging, die mij verzocht heeft in mei een toespraak te houden. Uiteraard wil ik zeker weten dat Akzo Nobels standpunt goed naar voren komt. Aansluitend vindt de vergadering van de Max Geldens Stichting plaats. Als voorzitter ben ik `politieagent': verwelkom de gasten, leid de discussie, geef een tafelspeech en bedank de medewerkers. Het was een interessant thema en het werkstuk `Als Uw leven U lief is' is een nuttige bijdrage aan de discussie over Veiligheid. De minister van Justitie neemt de studie in ontvangst en moet ijlings op verkiezingspad. Het is altijd weer interessant te zien hoe enthousiast jongeren een dergelijk complex thema helder weten neer te zetten. Het doet mij met enige weemoed denken aan mijn eigen McKinsey-jaren.

We sluiten de avond af met een drankje in de bar.

Woensdag 27 februari

Gelukkig weer tijd – én weer – om hard te lopen. Mijn eerste afspraak is thuis. Een vriend van mijn kinderen komt langs om te praten over wat te doen na Fontainebleau. Ik herken veel dilemma's over banenkeuze die ik zelf ook had. Mijn belangrijkste advies is: vooral iets doen dat je leuk vindt. Een carrière laat zich niet plannen. Het leven gaat toch anders dan je denkt.

Daarna richting Rotterdam voor een varende lunch, aangeboden door de burgemeester aan de minister-president van Roemenië. Een goede gelegenheid om onze belangen aldaar nog eens direct voor het voetlicht te brengen. Bovendien zijn de burgemeester en de directeur van het Havenbedrijf uiterst geïnteresseerd in onze uitbreidingsplannen voor chloorproductie in Rotterdam. Wij zijn welkom, en dat hoor je niet overal!

Ondanks de storm verloopt de vaartocht rustig. Ik ben onder de indruk van de groei van de haven, maar ook van hoe oude gebieden in woonwijken zijn omgetoverd.

Daarna in de auto richting Hilversum voor nog een bespreking thuis. Telefonisch nog diverse zaken afgehandeld. Zowaar thuis voor het eten. Een rustige avond met concert. Op tijd naar bed. Morgen Duitsland.

Het doet mij immens genoegen dat wij geen lekken hebben gehad