Dvd's over het decadente Rome

Steeds meer klassieke films verschijnen opnieuw op dvd. Fellini's La dolce vita is Dana Linssen goed bevallen, ondanks het ontbreken van de op een dvd gebruikelijke extra's.

Net als met de overgang van langspeelplaat naar compact disc, vindt ook na de introductie van de dvd een inhaalslag plaats. Steeds meer eerder verschenen producties worden op dvd uitgebracht, om filmliefhebbers en cinefielen in staat te stellen hun verzameling te digitaliseren.

Zeker in combinatie met breedbeeldtelevisieschermen is er eigenlijk geen reden meer om gemuteerde, aan beide zijden afgeknipte videokopieën te kijken. Het zal nog even duren voordat deze `klassiekers' net zoals heruitgebrachte muziek-cd's scherper geprijsd zijn dan de dvd-premières, maar de prijsverschillen tussen dvd's en video's lijken wel te vervagen.

Zo krijgt de aanschaf van een technisch superieur schijfje, waarop de film in het oorspronkelijke bioscoopformaat staat, steeds meer de voorkeur. Extra's zijn tegenwoordig bijna standaard op de meeste nieuwe dvd's, al maken de meeste distributeurs zich er nog steeds met een jantje-van-leiden vanaf. Zeker bij oudere films is het omwille van rechtenkwesties vaak moeilijk om aan echt bijzonder extra materiaal te komen. Op de beste dvd's worden de makers opnieuw geïnterviewd of in de gelegenheid gesteld een commentaartrack in te spreken.

Wat dat betreft is er weinig hoop voor de toekomst. Hollywoodsterren als Arnold Schwarzenegger hebben al aangekondigd voor dit soort activiteiten aanvullende honoraria te gaan vragen. Met als vanzelfsprekend gevolg dat de dvd's in prijs omhoog zullen schieten. Met Schwarzenegger zal het zo'n vaart niet lopen (wie zit op zijn onverstaanbare Engels te wachten?), maar het zou jammer zijn als extraatjes op de dvd ook extra geld gaan kosten.

De klassieke schandaalfilm Caligula (1979), geschreven door Gore Vidal, gefinancierd door Penthouse-uitgever Bob Guccione en geregisseerd door Tinto Brass, een Italiaanse regisseur die zich in het licht-erotische genre bekwaamde, komt in een speciale double disc edition. De ene schijf bevat de ruim tweeëneenhalf uur durende film over de Romeinse keizer die een keizerlijk bordeel inrichtte, op de andere staat een tijdens de productie eind jaren zeventig gedraaide making of van 55 minuten, die de hoogtepunten nog eens samenvat, evenals interviews met Gore Vidal en Bob Guccione. Zeker met zo'n curieuze film als Caligula, die bij zijn verschijnen nauwelijks serieus werd genomen en de afgelopen twintig jaar via cult het domein van de goede smaak is binnengedrongen, biedt zo'n kijkje achter de schermen veel instructiefs. Tegenwoordig wordt Caligula om zijn eigenaardige mix van seks, macht en decadentie eerder met Fellini en Pasolini vergeleken. Je kunt nu vooral lachen om de kinderlijke orgiescènes die Guccione er zonder medeweten van regisseur Brass inmonteerde. De Penthouse-figurantes draaien getraind hun kruis naar de camera en voor de close-ups van mannelijke geslachtsdelen zijn ook professionals ingehuurd.

Het bekakte Engels van hoofdrolspeler Hellen Mirren, Peter O'Toole, John Gielgud en titelfiguur Malcolm McDowell past goed bij die eenzame sfeer van verdorvenheid. ,,Konden we heel Rome maar de nek omdraaien'', klaagt Caligula en hij castreert nog maar eens iemand.

Van het decadente Rome van Caligula naar dat van Fellini's La dolce vita (zijn Roma wordt deze zomer opnieuw in de bioscopen uitgebracht) is inmiddels niet zo'n grote stap meer. Tweeduizend jaar later, twintig jaar eerder en in zwart-wit filmde Fellini vooral het verlies van de onschuld, alle gekken, dwergen, nymfomanen ten spijt die schandaaljournalist Marcello Rubini (Marcello Mastroianni) op zijn tocht langs de Romeinse Via Veneto (hét toenmalige uitgaansdistrict) tegenkomt. La dolce vita moet het zonder extra's doen, maar dat is in het geval van deze rijke en keurig digitaal overgezette film meer dan genoeg.

Caligula Special Double Disc Edition (32,30 euro) en La dolce vita (22,90 euro) zijn de koop op dvd (Dutch Filmworks)