Ajax-Feyenoord

De ontmoeting tussen Ajax en Feyenoord is de mooiste van eenvoetbalseizoen. Door de enorme rivaliteit tussen deze twee wordt eigenlijkvergeten hoezeer de clubs elkaar nodig hebben. Want juist door eenwedstrijd tegen een potentieel gelijkwaardige topper worden de eigenspelers naar een hoogtepunt gestuwd.

Dat sportiviteit dan nog bestaat, weet de geschiedenis. De jeugdteams van Ajax en Feyenoord in 1934 bijvoorbeeld, toen de Rotterdammers de strijd verloren. Dat doet natuurlijk pijn, maar toch kregen negatieve emoties geen ruimte. De Rotterdamse aanvoerder stuurde zelfs een felicitatiebrief naar de Watergraafsmeer.

In het antwoord van Ajax-aanvoerder Dick Schol stond: `Onze jongens waren er opgetogen over, Feyenoord een nederlaag toegebracht te hebben na een uiterst spannende en faire wedstrijd, omdat een overwinning behaald op een tegenstander van uitstekende reputatie altijd veel meer voldoening geeft dan een gemakkelijk behaalde overwinning. Three cheers voor Feyenoord!'

Wie weet werden deze brieven geschreven na zware dreigementen van de clubleiding om de buitenwereld een vals beeld van sportiviteit te geven,maar erg waarschijnlijk is dit niet. Want ook in de jaren dertig kregen de`grote jongens' van Feyenoord behoorlijk op hun donder tijdens eenklassieker.

Clubblad De Feyenoorder schreef hierover: `Een groot genoegen deed het ons te kunnen constateren, dat ook deze strijd was zoals hij steeds geweest is tussen Ajax en Feyenoord, namelijk sportief en fair. Bewezen is dat men, al wordt het dan 7-1 of 4-0 in zijn nadeel, behoorlijk voetbal kan blijven spelen als men maar uitgaat van de sportieve gedachte, dat men staat tegenover elf spelers die eveneens voor hun genoegen het mooie voetbalspel beoefenen.'

Ajax had die keer met 4-0 gewonnen. Tijdens de oorlog, in 1942, won Feyenoord met 2-0, maar eindigde de strijd met tien man. Hoe onsportief, lijkt het. Rechtsvoor Jan Bens was echter door zijn eigen aanvoerder Bas Paauwe (familie van) heengezonden! Na een onreglementaire worsteling met Ajax-keeper Gerrit Keizer om de bal werd de Rotterdammer van het veld gestuurd, omdat hij zich volgens de aanvoerder onsportief had gedragen. De scheidsrechter was dat niet eens van plan. En dat midden in de oorlog, toen de maatschappelijke ontwrichting steeds groter werd.

Het clubblad – wat er in de oorlog nog van over was – was bijzonder boos, maar niet op Paauwe: `Jongens, blijft onder alle omstandigheden kalm en gehoorzaam aan de aanvoerder. En daarmede moet het uit zijn, wat er ook gebeurt'.

Vorig jaar nog sprak ik Bens hierover: ,,Ik was nogal een heethoofd in die tijd. Dus dan gebeurt dat. Paauwe had wel gelijk.'' Het grappige daardoor is, dat Bens de eerste Feyenoorder is die ooit tijdens de Klassieker is weggestuurd. Ajacied Fons Pelser gebeurde dat al in 1921, tijdens de eerste ontmoeting.

jurryt@xs4all.nl