`Moord zonder moordenaar'

Topman Olivier de Bosredon van Grévin werd verrast door de hardheid waarmee men in Nederland zaken doet. Een vraaggesprek.

U koopt twee recreatieparken in Nederland, waarna u een weer doorverhuurt. Er zijn verplichtingen in verband met een grote schuld, waaraan niet wordt voldaan. Er is een bank die overgaat tot executie, waarna u het park weer probeert terug te krijgen. Raar verhaal.

Olivier de Bosredon: ,,Dat kunt u wel zeggen, ja. In september vorig jaar hebben wij het Dolfinarium in Harderwijk en het Avonturenpark Hellendoorn aangekocht, omdat beide parken passen bij ons bedrijf, en overname van bestaande parken de kern is van onze bedrijfsfilosofie. Harderwijk heeft ons 9,5 miljoen euro gekost, Hellendoorn slechts één symbolische euro. Waarom? Omdat Hellendoorn in grote financiële problemen verkeerde, met een schuld van 15 miljoen euro. We wilden het toch overnemen, er was `alleen' een financieel probleem: bedrijfsmatig was er niets loos en het is een mooi park. Wij dachten het met onze kennis en aanpak weer rendabel te kunnen maken en de schuld te kunnen wegwerken.''

Door die aan Leisureplan, de vorige eigenaar, te laten

,,Nee, dat is een bericht dat Leisureplan op 22 januari naar de persbureaus heeft gestuurd en nog diezelfde dag heeft teruggenomen. Als Leisureplan nog problemen heeft met schuldeisers, dan zijn wij daar niet bij betrokken.''

U had de schuld dus wel degelijk overgenomen?

,,Ja, maar de financiële lasten bleken met een hypotheek van 25 miljoen gulden zwaarder dan we hadden gedacht en toen zijn we gaan praten met de hypotheekhouder, de Rabobank. Dat gesprek verliep anders dan we gehoopt hadden. De bank eiste onmiddellijke aflossing van de hypotheek en besloot vervolgens, na onze weigering, dat het faillissement moest worden aangevraagd om over te gaan tot executie.''

De Rabobank is de boosdoener, tot zover?

,,Ja en nee. We waren teleurgesteld, dat er niet te praten viel over de voorwaarden waaronder de vorige eigenaar, Leisureplan, de schuld was aangegaan. Het probleem was oplosbaar geweest, met onze voorstellen, we hebben hetzelfde negen jaar geleden gedaan met ons paradepaardje, het Parc Astérix. Anderzijds stond de bank in haar recht en men heeft bovendien welwillend gehoor gegeven aan ons verzoek toch vooral geen faillissement aan te vragen. Niet alleen is dat juist in deze sector, die het van zijn goede naam moet hebben, desastreus, maar het zou het beheer van het park, met alle onrust die er onder het personeel zou zijn ontstaan, ernstig bemoeilijkt hebben. De beste oplossing bleek te zijn het park door te verkopen aan een derde partij, een door de bank aangewezen investeerder die ik niet kende en overigens nog steeds niet ken. Wederom voor één euro, inclusief alle schulden. Maar een gevolg was dat alle activiteiten op het terrein zouden worden stopgezet en het park niets meer waard zou zijn. Daarom, maar ook om het van de ondergang te redden, hebben wij het vervolgens gehuurd van de nieuwe eigenaar, voor tien jaar. Het gerucht dat wij alleen Harderwijk wilden hebben en Hellendoorn op de koop toe hebben genomen om het weer snel van de hand te doen, klopt dus niet.''

U opereert in een ander land. Wat hebben de Nederlanders u geadviseerd?

,,Iets verbazingwekkends, namelijk faillissement aan te vragen en de zaak vervolgens weer voor een zacht prijsje op te kopen! In Frankrijk is dat verboden, in Nederland mag dat. Ik heb daar zonder erover na te denken `nee' op gezegd. Het is mijn methode niet. Het past niet bij ons, zoiets doet de naam van het park schade en het personeel zal zo'n aanpak ook niet op prijs stellen.''

Maar u hebt een bod gedaan om het park toch weer terug te kopen.

,,Ja, omdat wij het park willen hebben en erin geloven. Maar het gaat niet op een koopje. Wij hebben van de drie bieders het hoogste, naar ons idee marktconforme bod gedaan van 8,6 miljoen euro. De andere gegadigden willen zes en vijf miljoen euro betalen. Het zou dus redelijk zijn als ons bod wordt gehonoreerd, temeer daar we het park ook exploiteren.''

In plaats van het park te kopen voor één euro met een schuld van vijftien miljoen euro, koopt u het dus uiteindelijk voor 8,6 miljoen euro, zonder schulden. Toch een koopje, zou men zeggen.

,,Nee, want we moeten nu, tegen al onze plannen in, toch maar even dat bedrag in één keer op tafel leggen. We denken bovendien de marktprijs te betalen. En daarbij: het is geen keuze, maar de enige mogelijkheid die nog overblijft om het park te redden.''

Wie is nu eigenlijk de schuldige?

,,Niemand in het bijzonder. Het is een moord zonder moordenaar, om het zo maar eens te zeggen. Alle partijen hebben gedaan wat ze moesten doen met goede of minder goede bedoelingen, dat weet ik niet. Onze fout is geweest, dat we uit onnozelheid of trots tot nu toe het stilzwijgen bewaard hebben waardoor geruchtvorming een kans kreeg. We gingen ervanuit het bij het rechte eind te hebben en dat dat voldoende was. Dat is niet zo, we hebben van deze affaire geleerd dat je hoe ook dan je mond moet opendoen. Wie zwijgt, laadt verdenkingen op zich.''

Is het mogelijk dat ook cultuurverschillen een rol hebben gespeeld?

,,Volgens mij is dat inderdaad het geval geweest. De Nederlandse manier van zakendoen is onze ogen erg hard. Ook de wet biedt partijen geen bescherming. Een contract is een contract, met alle verplichtingen die het met zich meebrengt. In Frankrijk maakt een mengeling van etatisme en een latijnse geest dat de wet partijen tegen elkaar en tegen zichzelf beschermt. Er valt nog te onderhandelen, te palaveren na ondertekening van een contract. Daar heb ik me op verkeken, hoewel ik een tijd in Engeland heb gewerkt waar het precies zo toegaat als in Nederland. Ik moet bovendien zeggen, dat die manier mij wel bevalt, al heb ik me er door laten verrassen. Er is helderheid, ieder partij is volledig verantwoordelijk voor het eigen handelen. Een ander punt, overigens samenhangend met hetzelfde cultuurverschil, is dat Franse banken altijd bereid zijn over een regeling te praten. In de meeste gevallen en zeker als een gezond bedrijf als het onze erbij betrokken is komt die er ook. Ook de weigering van de Rabobank was dus een grote verrassing voor ons. Maar ik beklaag me er niet over: ieder zijn vak, de bank had het goed recht ons verzoek om schuldsanering te weigeren.''