De lijdensweg van een geboren recidivist

Aan de wielerloopbaan van de Belg Frank Vandenbroucke (27) lijkt voortijdig een einde te komen. De dopingzondaar werd gisteren ontslagen door zijn werkgever Domo.

Wielrenners verzinnen de mooiste smoezen om hun dopingpraktijken goed te praten, maar zo bont als de verklaring van Frank Vandenbroucke hebben we het zelden gehoord. Nadat de Belgische politie in zijn woning een karrenvracht aan verboden middelen had gevonden, kwam hij met een originele reactie: de spierversterker clenbuterol was voor zijn hond bestemd. Maar hoe zat het dan met de EPO en de morfine? De illegale apotheekhouder VDB bleef het antwoord schuldig.

Ook de meest goedgelovige manager in de wielersport kon zijn oren niet geloven. Patrick Lefevere van Domo ontsloeg zijn ,,verloren zoon'' op staande voet en werd in juridische sferen gesteund voor zijn lik-op-stuk-beleid. Vandenbroucke werd in staat van beschuldiging gesteld door het parket in Dendermonde en riskeert volgens de Vlaamse pers een celstraf van maximaal vijf jaar. Hij moet ook vrezen voor het einde van zijn wispelturige wielerloopbaan. Hoge bergen, diepe dalen.

Aan de vooravond van de eerste Vlaamse klassieker – morgen begint het wielerseizoen met de Omloop Het Volk – viel het doek voor een geboren recidivist. De lijdensweg van de onnavolgbare speelvogel begon in 1999, toen Vandenbroucke al in verband werd gebracht met een Franse paardenfokker, bijgenaamd Dokter Mabuse, die een dozijn topsporters (ook veel atleten) tot zijn klantenkring rekende. De renner kwam toen wegens gebrek aan bewijs met de schrik vrij. Hij beweerde alleen homeopathische middelen van zijn begeleider Bernard Sainz te hebben gekregen. Niemand die hem geloofde, niemand die het tegendeel kon aantonen.

Dezelfde Sainz werd woensdag op Belgisch grondgebied aangehouden bij een snelheidscontrole. De politie vond in de kofferbak van zijn auto grote hoeveelheden amfetamine die volgens de behandelend geneesheer bestemd waren voor zijn wielerpatiënt. De daaropvolgende huiszoeking bij Vandenbroucke leverde een opmerkelijke vondst aan medicamenten op.

En weer was de wielersport een dopingaffaire rijker. Net als in de zaak Festina verzorger Willy Voet werd in 1998 bij de grens aangehouden in een rijdende apotheek en bekende later grootschalig dopegebruik tegenover de rechter was een toevallige omstandigheid aanleiding tot een grote rel.

Vandenbroucke kan het slikken en spuiten blijkbaar niet laten. Zoals de Nederlandse wielrenner Johan van der Velde na zijn loopbaan in de jaren tachtig verslaafd bleef aan amfetamine en in het criminele circuit belandde. Manager Lefevere voelde zich belazerd door Vandenbroucke die hij vorig jaar een laatste kans gunde en een contract aanbood. Hij was eerder uitgekotst bij de Belgische ploeg Mapei, de Franse ploeg Cofidis en de Italiaanse ploeg Lampre. Een nieuwe sponsor zal zich wel een paar keer bedenken voordat hij met hem in zee gaat.

De verhalen over een geslaagde rentree waren te mooi om waar te zijn. VDB was een spijtoptant die beterschap beloofde en nooit meer uit de pot met verboden middelen zou snoepen. De geruchten over zijn seks- en drugsverslaving moesten we vooral niet geloven; het waren verzinsels van Belgische roddeljournalisten. Vandenbroucke was hoopvol gestemd over zijn rentree in het peloton. Hij nam een psycholoog en een kinesist (fysiotherapeut) in dienst. Hij leerde kickboksen en wandklimmen. Hij was een ander mens geworden.

Zijn criticasters wilden het eerst zien en dan geloven. Hij vertoonde te veel onvoorspelbare trekjes. Zijn ingewikkelde privéleven (kinderen van verschillende vrouwen) beloofde weinig goeds voor een wielrenner die volgens een oude gewoonte als een monnik voor zijn sport moet leven. Hij had ruzie met zijn oom Jean-Luc, die hem als ploegleider bij Lotto niet kon bekoren. Hij kreeg ook problemen met zijn vader Jean-Jacques, die mecanicien was bij dezelfde sponsor. ,,De veer van Frankie is gebroken'', wist hij vorig jaar over zijn zoon te vertellen.

Het levensverhaal van het grootste Belgische wielertalent sinds Eddy Merckx is een aaneenschakeling van spaarzame hoogtepunten en talrijke dieptepunten. Hij werd op negentienjarige leeftijd de jonge professional in het peloton en paarde een elegante rijstijl aan een egoïstisch karakter. Deze eigenschap zou hem nog goed van pas komen in het harde wielermilieu, luidden de voorspellingen in 1994. Een combinatie van domheid, eerzucht en arrogantie werden hem echter fataal.

Volgens zijn vriend en trainingsmaat Nico Mattan bij wie ook huiszoekingen zijn gedaan was ,,Frankie verleerd tegenspraak te dulden''. De Vlaming over de Waal: ,,Frankie wordt omringd door mensen die voor hem buigen als knipmessen.'' Toen Mattan met hartklachten in het ziekenhuis belande, schitterde Vandenbroucke door afwezigheid. Zijn verregaande egoïsme maakte hem niet populair in het peloton, sterker nog: hij werd een eenzame frontsoldaat die achter elke boom spoken zag.