Concert door Sieb Posthuma

,,We zijn een beetje laat!'' roept oma.

,,Waarvoor zijn we te laat?'' vraagt Rintje. Hij holt achter oma aan. ,,We

gaan naar een concert,'' zegt oma. ,,Het concert van Loezewieza Hazewindus!''

,,Wie is dat?'' vraagt Rintje.

,,Loezewieza is een heel beroemde zangeres. Als je haar hebt horen zingen vergeet je haar nooit meer!'' antwoordt oma.

Snel doet ze haar jas aan en zet een hoed op. ,,Kom, we gaan met de tram!''

Op een drafje lopen ze samen naar de tramhalte. ,,Daar komt hij al aan!''

roept Rintje blij. Vlug stappen ze in.

Rintje springt op de bank naast oma. ,,Mag iedereen meezingen, net als op school?'' vraagt hij.

,,O, nee!'', zegt oma. ,,Loezewieza heeft zo'n mooie stem, daar mag je niet doorheen zingen.''

Wat saai, ik ben juist zo dol op zingen, denkt Rintje. Hij kijkt door het raam. Na een aantal haltes ziet hij in de verte een groot wit gebouw. Het lijkt op een paleis. Bovenop het dak staat een gouden harp.

,,Dat is het concertgebouw'', zegt oma. ,,Stap maar vlug uit!''

Er stappen nog meer honden uit. Ze hollen allemaal naar de ingang van het gebouw.

,,Hoort te laat komen bij een concert?'' vraagt Rintje. ,,Nee hoor'', lacht oma. ,,Hier, geef de kaartjes maar aan die meneer.'' Rintje geeft de kaartjes aan een grijze poedel. ,,Zo,jongeman kom maar mee!''

Als ze de grote zaal binnenkomen kijkt Rintje zijn ogen uit. Wat prachtig allemaal.

Aan het plafond hangen lampen helemaal van glas met wel honderd lichtjes!

,,Daar in het midden van rij een zijn uw plaatsen'', zegt de poedel. Oma gaat voor. De honden die al zitten moeten allemaal opstaan. ,,Hier,'' zegt oma, ,,ga maar op mijn jas zitten, dan zie je het beter.''

Op het podium ziet Rintje alle muzikanten zitten. Sommigen hebben een heel groot instrument en anderen een heel kleintje. Er zijn trompetten, violen, fluiten, trommels, een piano en een harp.

Iedereen zit al een beetje te oefenen. Dat klinkt heel raar, zo dwars door elkaar.

Dan gaan alle lichten langzaam uit. Het wordt muisstil. De grote deuren zwaaien open.

Bovenaan de trap staat een meneer in een lange zwarte jas. ,,Dat is de dirigent'', fluistert oma.

Naast hem staat een prachtige dame in een glanzend roze jurk. ,,En dat is Loezewieza.''

Loezewieza steekt haar neus in de lucht en schrijdt langzaam de trap af. ,,Ze bibbert een beetje'', fluistert Rintje. ,,Vindt ze het eng, of heeft ze het koud?''

,,Dat hebben alle hazewindhonden'', antwoord oma. ,,Maar nu stil zijn, het concert gaat beginnen!''

De dirigent steekt zijn stokjes in de lucht. Hij zwaait ze heen en weer en opeens begint de muziek. Loezewieza doet een paar stappen naar voren. Ze doet haar mond open en... er komt helemaal geen geluid uit! Loezewieza kijkt geschrokken. Het orkest begint opnieuw. Loezewieza probeert het weer.

,,PIEP!'' zegt haar stem heel zachtjes. Het lijkt of het bibberen nog erger wordt. Loezwieza blijft het proberen, maar ze kan echt niet meer zingen.

De honden in de zaal beginnen te roezemoezen. Rintje schuift heen en weer op zijn stoel.

Zo vindt hij er niks aan. De dirigent kijkt heel bezorgd. Hij zwaait met een wit zakdoekje.

Even later komt er een hondje het podium op. Hij heeft een bakje water bij zich.

Loezewieza slobbert het water snel naar binnen. Ze knikt naar de dirigent. Het orkest begint weer te spelen. Loezewieza doet haar mond open en... Gelukkig! ze kan weer zingen. Ze zingt een vrolijk lied. Daarna een treurig liedje. Iedereen wordt er stil van zo mooi is het.

Als ze heel veel liedjes gezongen heeft wordt het tijd voor haar laatste lied. Het heet `Toen onze mop een mopje was'.

TOEN ONZE MOP EEN MOPJE WAS,

WAS 'T AARDIG OM TE ZIEN.

NU BLAFT HIJ ALLE DAGEN,

EN BIJT NOG BOVENDIEN ! "

De leden van het orkest staan op en zingen in koor:

WAFWOEF, WAFWOEF, WAFWOEF,

WAFWOEF, WAFWOEF, WAFWOEF,

WAFWOEF, WAFWOEF, WAFWOEF,

WAFWOEF, WAFWOEF'WAFWOEF,

WAFWOEF, WAFWOEF.

Alle honden in de zaal gaan ook staan en zingen het lied uit volle borst mee. Rintje is blij, nu mag hij toch meezingen!

Iedereen klapt heel hard voor Loezewieza en dan is het concert afgelopen.

In de tram naar huis kruipt Rintje tegen oma aan. Het liedje zit nog steeds in zijn hoofd.

Zachtjes neuriet hij voor zich uit: ,,Toen onze mop een mopje was...''

Meer over Rintje op de Rintje-website: www.rintje.nl