Boards of Canada

Pastorale elektronica, dat zou een mooie omschrijving wezen voor de muziek van het Schotse duo Boards of Canada. Ware het niet dat de idyllische sfeer van wat klinkt als een vermolmde fluit zo weer doorsneden kan worden door een plagende, springerige beat of een treiterend abstract geluid. Soms verspringen de klanken zodanig, dat het de nietsvermoedende luisteraar duizelt en het geluidenbouwsel een instabiel karakter krijgt. Af en toe doemen stemmen op, maar zelden verstaanbaar. Eerder worden ze verknipt of vervormd tot bouwstenen in het abstracte staketsel – tot er weer zo'n onweerstaanbaar fluitje uit de luidsprekers komt stromen.

Wellicht op Drukqs van The Aphex Twin na is Geogaddi het album waar liefhebbers van elektronische `luistermuziek' de laatste jaren het meest naar uitgekeken hebben. Vier jaar na Music Has The Right To Children weten Marcus Eoin en Michael Sandison opnieuw op hun vakgebied te imponeren zonder dat ze ver van de op dat spraakmakende debuut uitgehouwen paden afwijken. Opnieuw lijkt melancholie de overheersende emotie, maar het knappe is dat de muziek klinkt alsof er meerdere dimensies en stemmingen tegelijk aan te pas komen – van pastelkleurige, versteende nostalgie tot technocratisch futurisme. De intelligente afwisseling van ultrakorte `tussenwerpsels' en nummers met een meer gebruikelijke lengte draagt bij aan de kaleidoscopische sfeer van een bijzonder ideeënrijk album.

Boards Of Canada: Geogaddi (Warp warpcd101) distr. Zomba