Aangeslagen door vuurwerkramp

Ex-wethouder Dick Buursink uit Enschede hield een dagboek bij over de eerste achttien maanden na de vuurwerkramp. ,,Je bent niet meer hetzelfde.''

`Noodkreten'. Zo noemt Dick Buursink zijn dagboekaantekeningen in het boek `Getekend', dat voor 13 euro te koop is. Per exemplaar gaat 2 euro naar de slachtoffers van de ramp.

Buursink (PvdA) legde precies een jaar geleden zijn functie neer, nadat de commissie-Oosting vernietigend had geoordeeld over de rol van de gemeente Enschede bij het vuurwerkbedrijf S.E. Fireworks. Vergunningen deugden niet en overtredingen werden gedoogd. Als wethouder milieubeheer was Buursink van 1994 tot 1998 verantwoordelijk voor de vergunningen voor het vuurwerkbedrijf S.E. Fireworks.

Buursink had liever gezien dat het hele college was teruggetreden. ,,Dat vinden de anderen niets'', schrijft Buursink. ,,Iedereen lijkt vooral bezig te zijn met zijn of haar eigen positie. (...) Het lijkt meer op elkaar vasthouden, zodat niemand weg kan en hoeft.''

Persoonlijke motieven spelen een hoofdrol, merkt Buursink bij de taakverdeling rond de wederopbouw van de verwoeste wijk Roombeek. Als portefeuillehouder volkshuisvesting en stedelijke vernieuwing vindt Buursink het logisch dat hij eindverantwoordelijk wordt, maar voor de andere wethouders is dit niet vanzelfsprekend. ,,Een brug te ver voor de collega's, Buursink krijgt al te veel aandacht! Jan Mans durft geen positie te kiezen.'' De Enschedese burgemeester moet het op meer vlakken ontgelden. Zo vindt Buursink het onbegrijpelijk dat Mans niet aftreedt. ,,Hij doet het niet, wil zelf de verantwoordelijkheid nemen en beseft niet dat dat niet meer goed kan. Zijn positie is gewoon wankel. Je bent aangeschoten wild en emotioneel chantabel.'' In menselijk opzicht verwijt Buursink de burgemeester te weinig oog en oor te hebben voor de problemen van de wethouders. ,,Misschien is hij zelf ook wel getraumatiseerd'', schrijft Buursink op 17 oktober 2000 over Mans. ,,Hij loopt nooit eens binnen met de vraag of je het eigenlijk wel redt. (...) Bij externe bijeenkomsten, die veel aandacht van de pers trekken, is hij overigens wel aanwezig.''

De vuurwerkramp trekt emotioneel diepe sporen. Het zwartepieten over de schuldvraag en de emotionele gesprekken met bewoners raken Buursink diep. Op straat houdt hij zich sterk, thuis laat hij zijn emoties de vrije loop en maakt hij ruzie met zijn vrouw. ,,Je bent niet meer hetzelfde. De pijn zit diep en is ook, voor mensen die er gevoelig voor zijn, zichtbaar.''

De worsteling met zijn terugtreden is lang. Buursink treedt af, besluit even later zich herkiesbaar te stellen als wethouder, maar trekt zich na veel kritiek terug van de kandidatenlijst voor de gemeenteraadsverkiezingen. Hij krijgt spijt en hij polst partijgenoten over de mogelijkheid als een soort lijstduwer `in buitengewone dienst' weer op de lijst te gaan staan.

,,Ik leg me uiteindelijk bij de werkelijkheid neer. Ik verlaat definitief de lokale politiek.''