Anna Elis schrijft liedjes met karakter

Anna Elis, onthoud die naam, want deze dame schrijft liedjes die staan.

Dat blijkt uit de cd getiteld Rosa dos Ventos op naam van het tentet Canta Brasil met als boegbeeld de uitstekende zangeres Ana Beck.

Dat Elis, met de klemtoon op de tweede lettergreep, dit fraaie product deze week presenteert met een kwintet zonder zang, deed op papier het ergste vrezen. Wat in de studio in zijn geheel mocht, moet op het podium blijkbaar half; dat wordt dus `Brasil' zonder `Canta' ervoor. Dat de soundcheck in Pompoen ontzettend veel tijd vergt tast het vertrouwen verder aan; o jee, dit is vast zo'n pick-up groep van musici die elkaar voor de eerste keer zien. Na deze sombere voorgevoelens was de verrassing dinsdag extra groot: het door Elis geleidde kwintet maakt niet alleen een vliegende start, maar wijst in de pauze bijna nonchalant naar een doos waar een andere nieuwe cd in zit. Met als titel Anna Elis en terecht, want nog vaker dan op Rosa dos Ventos klinkt hier de stem van de componiste zelf. Dit zijn geen haastige drie accoorden-stukken om jazzmusici een eind te laten fiedelen, dit zijn liedjes met karakter. Het luchtige `The little one before me' klinkt `live' nog lieflijker dan op de plaat, je kunt er zo een stem bij denken, net als bij `Will it happen again?' Het naar Jan Klaasen en Katrijn verwijzende `Punch& Judy' heeft een opgewekte mars-ritmiek en biedt gitarist Ed Verhoeff de kans om beheerst uit de bocht te vliegen. Bijna even verrassend als het repertoire – wat heeft Anna Elis nog meer in de kast? – klinken de musici van haar kwintet. Dat Ben van den Dungen saxofonistisch heel veel kan is geen nieuws, wel dat hij als de zaak het vraagt, ook heel bescheiden in kan houden. En wie van de jazzgemeente kent drummer Chris Strik? Hij speelt niet alleen volmaakt getimede breaks, maar toont ook begeleidend zoveel goede oren en smaak dat je hem spontaan zou willen zoenen. Zijn samenwerking met bassist Jeroen Vierdag, puntig laconiek en heel sonoor, is een `ear-opener' voor iedereen die denkt dat de jazzbeat op sterven na dood is.

Het resultaat van dit alles is een vrolijk begin van een weekje Anna Elis, die zelf het zingen eraan heeft gegeven maar wel weet wat een liedje behelst. Kloten en kunde gecombineerd, hoe zeg je dat in jazzy Portugees? Dat er aan de cd met Ana Beck nauwelijks wordt gerefereerd is bij dit alles helemaal niet erg, dat komt wel goed bij een andere gelegenheid. Voor de status van vluchtige eendagsvlieg is de wat geheimzinnige componiste Anna Elis sowieso een week te oud.

Concert: Anna Elis Quintet. Gehoord : 26/2 Pompoen, Amsterdam. Verder: t/m 2/3.