Terug naar het verleden

Voor het vijfde achtereenvolgende jaar biedt een festival de kans kennis te nemen van zeven recente Italiaanse films. Vorig jaar viel de kwaliteit niet mee, dit jaar is het al beter. Er zijn films die gaan over het verleden en er zijn er die het (post)moderne leven onder de loep nemen.

Die terugkeer naar het verleden is opvallend. Zo komen in I nostri anni (Daniele Gaglianone) twee partizanen 50 jaar na de oorlog hun fascistische tegenstander tegen die indertijd bruut met enkele van hun kameraden afrekende. Nu is hij een wrak in een rolstoel. Wat te doen: wraak?

Placido Rizzotto (Pasquale Scimeca) is een biopic over de gelijknamige Siciliaanse volksheld, die het als oorlogsheld na de oorlog opnam voor de opkomende arbeidersbeweging en zo oog in oog kwam te staan met de maffia. Tornando a casa (Vincenzo Marra) grijpt terug op het Italiaanse neorealisme. Deze `historische' films zijn het sterkste onderdeel van het festival, alsof er altijd afstand nodig is tussen onderwerp en film.

De komedie Tutta la conoscenza del mondo (Eros Puglielli) is zo aangezet, zowel in stijl (alles met groothoeklens) als behandeling van het thema (een poging tot satire op new age-ideeën), dat hij zijn doel ver voorbijschiet. Hetzelfde geldt voor de cynische relatiekomedie Come si fa un Martini (Kiko Stella): te veel personages die worstelen met de liefde in een hip restaurant.

Misschien dat het debat op zondag licht kan werpen op de vraag of die terugkeer naar het verleden komt door het rechtse bewind van Berlusconi: durven filmmakers hem niet aan te pakken?

New Italian Cinema Events (N.I.C.E.). In: Filmmuseum (27/2) en de Balie (28/2 t/m 6/3), Amsterdam; debat `What political cinema in Italy today?', De Balie, zo 3/3 16.00u.