Muziek van Millionaire vol woeste en bijtende uithalen

Belgian Style Pop was de geniale titel van de debuut-cd van de Amsterdamse groep Zoppo. Daarmee knipoogde men naar de grillige, ironische, ietwat gekunstelde en experimentele muziek van groepen uit de Antwerpse school, in het kielzog van vlaggenschip dEUS. Ook op de muziek van Millionaire is die omschrijving enigszins van toepassing, al komt die groep uit een andere hoek van Vlaanderen: het Limburgse Hasselt. Maar aanvoerder Tim Vanhamel mocht zich na zijn diensttijd bij de te vroeg verdampte semi-legende Evil Superstars wel laven aan de bron, als inval-gitarist bij dEUS.

Intussen bracht Outside The Simian Flock, het debuutalbum van de groep, her en der heel wat teweeg. Na een goed ontvangen concert op het Groninger Eurosonic-festival, vorige maand, stroomt Millionaire straks door naar Pinkpop, waarmee men exact de route volgt die land- en labelgenoten Soulwax en Das Pop eerder aflegden. Dat van beide groepen nadien niet reuze veel vernomen is, zou Vanhamel bij zijn verdere carrièreplanning tot nadenken moeten stemmen.

Vanhamel, 24 nog maar, werd van moeders kant opgevoed met Prince en van vaders kant met jazzgigant Charles Mingus. Beide muzikanten combineerden op hun eigen manier elementen uit verschillende stijlen tot hun eigen, vanzelfsprekend klinkende amalgaam. Een soortgelijk eclecticisme moet Vanhamel voor ogen gestaan hebben.

In de muziek van Millionaire loopt dat uit op een even grillige als energieke mengeling, waarin bijvoorbeeld woeste en bijtende gitaaruithalen gepaard gaan met rechthoekige ritmepatronen uit de drumcomputer, en stekelige baslijnen met primitief klinkende synthesizergeluiden en klappende samples, als de song in kwestie daarom vraagt.

In die songs schuilt overigens een probleem, waar Vanhamel wel mee zou moeten afrekenen wil er na Pinkpop nog toekomst zijn voor Millionaire. Zijn nummers barsten van de energieke wendingen en woeste uitbarstingen, maar memorabele melodielijnen zijn zeldzaam terwijl hij al evenmin een groot zanger blijkt. Om dat te compenseren en het publiek toch in te pakken beschikt Van Hamel over doeltreffende strategieën. Met allerlei elektronica vervormt hij zijn stem dusdanig ruig dat het amper opvalt als er een microfoon sneuvelt. Verder raast hij over het podium met hoekige wendingen van het lichaam, als een beschonken stierenvechter.

In Vera, bij het eerste concert van een uitgebreide tournee, gaf het publiek zich na aanvankelijke scepsis toch gewonnen. Als rock & roll in de eerste plaats draait om opwinding, dan heeft Vanhamel in al zijn eclecticisme toch sterke troeven in handen.

Concert: Millionaire. Gehoord: 21/2, Vera Groningen. Herhaling 28/02 Ekko Utrecht, 08/03 Para Breda, 09/03 Rotown Rotterdam. Tournee tot en met 20/4.