MORMON CITY

Onvergetelijke momenten buiten de sport zijn er niet veel geweest in Salt Lake City. De ontmoetingen met mormonen, met Julia Roberts van het restaurant, met Carmen het Mexicaanse kamermeisje, met Thijs de e-mailvriend, met James de dakloze, met Marguerita de masseuse en met de mannen van de security check waren niet zo onvergetelijk als de afsluitende avond met de Russen.

Zomaar ineens kwamen ze het restaurant binnenvallen, als vrolijke mensen die Amerika willen tonen hoe het leven gevierd moet worden. Irina Sloetskaja, fragiel en mooi, de zilveren medaillewinnares bij het kunstrijden. Aleksej Jagoedin, stoer en arrogant, de olympisch kampioen kunstrijden. En Elena Berezhnaja, klein en vrolijk, samen met Anton Sicharoelidze, onverschillig en groot, de olympische kampioenen paarrijden. In hun spoor volgden nog meer schitterende Russische meisjes en jongens, fascinerende vrouwen en mannen. Het werd een feest. Van een boycot wilden ze niets weten. Er werd gekletst, wodka gedronken en gedanst op de muziek van een Cubaans combo. Ik gaf Aleksej een hand en zei dat hij geweldig was dat mocht. Ik wilde met Irina op de foto dat mocht. Mijn collega wilde met Elena dansen dat mocht. En zo zag ik Elena met haar heupen draaien en pirouettes aan de hand van mijn collega maken zoals ze dat altijd op het ijs doet. Elena straalde, lachte en draaide tot mijn collega moe werd. Elena viel hem om z'n nek, Irina kwam erbij, Aleksej gooide zijn arrogante masker af en een dikke cameraman van de Russische televisie die opnamen had gemaakt, vroeg de serveerders en serveersters wodka in te schenken. Ik vroeg waar Slava Fetisov bleef, mijn ijshockeyidool. Hij is geen echte Rus meer, riepen Irina en Elena in koor, hij woont in Amerika en drinkt whisky. Irina en Elena wilden met ons op de foto. Zo leuk hadden ze het nog niet gehad, dit was de mooiste avond van de Winterspelen. Jawel, onze sluitingsceremonie was inderdaad van historische betekenis.