Column

Winterdepressie

Mijn winterdepressie laait weer op. Ik zie nergens het nut van in en lees daarbij ook nog eens het prachtboek Bestaan als verleiding van Emil Corian, die zijn eerste depressie al kreeg toen hij vijf jaar oud was. Hij zelf zegt daarover: ,,Alles wat me omgaf, verloor zijn betekenis, werd zinloos, stolde: een soort ondraaglijke angst!'' Het boek maakt me wijzer, niet vrolijker. Ondertussen lopen de Olympische Spelen ten einde. Vier jaar moeten we weer wachten op curling en tweemansrodelen. Bij curling vind ik die bezemende sukkels aandoenlijk. Ik heb ook geen idee hoe ik de rest van mijn zinloze leven moet uitzitten, maar om nou het ijsbaantje voor een schuivende granieten steen te gaan vegen, lijkt me ook zo wat. Bij het tweemansrodelen moet ik vooral aan de training denken. Jarenlang liggen die mannen ruggelings op elkaar op een sleetje en hopen zo ooit een gouden plak te bemachtigen. Je zal toch heel goed zijn, maar een hekel aan je rodelpartner hebben omdat hij naar oud okselzweet ruikt en ondraaglijk uit zijn ongepoetste bek meurt. Je bent echter te dicht bij een medaille om er iets van te zeggen. En dan vierde worden. Totaal vergeten door de rodelwereld besef je op een dag dat je zeven jaar lang die stinkende otter op je hebt gehad. Waarvoor? Nog langer kan ik nadenken over het publiek langs de bobsleebaan. Wat zien ze? Hoe lang duurt hun sensatie? Waarom zwaaien ze met hun nationale vlag? Welke deelnemer ziet die vlag? Je moet toch erg in de war zijn wil je als supporter langs de bobsleebaan gaan staan. Wat gaat er in zo iemand om? Dit weekeinde gaat het olympische circus dicht en dat scheelt Anton Geesink 60 tot 70 rapporten per dag. Die moest hij lezen en die rapporten gingen over te veel reclame op de kleding van de oranjesupporters of over te brutale Chinezen en uiteraard ook over de balorige Nederlanders die de Nederlandse driekleur niet wilden dragen en over het veldbedje van Erica. Belangrijk werk dus.

Hoe zou het met Edgar Davids gaan? Regilio Tuur nam zijn werk mee naar huis en dat leek Edgar ook wel wat. En als er geen bal in de buurt is en je wilt toch schoppen... Kira Eggers heeft geluk gehad. Ik wil mijn depressie kwijt en denk aan de aangewakkerde islamhaat onder leiding van een kale engerd. ,,Achterlijke cultuur'', zei hij over een geloof. En dat noemt zich professor. Dit weekeinde staan in diverse hallen 20.000 tot 30.000 blanke jongeren tegelijk te dansen op een oorverwoestende, monotone basdreun. Ze zwaaien met fluorescerende staafjes boven hun hoofd. Wat is een achterlijke cultuur?

Ik wil vrolijk worden, maar het lukt niet. In mijn auto slingert de Break Out, een door mijn dochter (13), aangeschaft jongerenblaadje, dat ook door mijn zoon (11) goed gelezen wordt. Het blaadje leert haar pijpen en hem beffen. Er zal binnenkort ongetwijfeld een homospecial uitkomen, waarin hij leert pijpen en zij beffen. Op twee pagina's in het blaadje staan twee blote kinderen van 19 en die vertellen uitgebreid over hun seksleven. Aan het meisje wordt gevraagd of haar ouders weten dat ze bloot in het blaadje komt. Het antwoord is overduidelijk nee. Lijkt me leuk om als ouders een blaadje op te slaan en opeens staat daar je lieve dochter in haar ontluikende glorie. Ik sluit een gezonde huilbui niet uit. Zou de hoofdredacteur van Break Out haar zoon of dochter graag poedelnaakt in het blad zien staan? Dat wil geen enkele ouder toch? Lijkt mij een mooi criterium om zo'n rubriek niet te maken. Maar wie ben ik? Een depressieve toeschouwer langs de bobsleebaan. Alles schiet langs, ik kan het amper volgen en niemand hoort me roepen.

De seks moet met spoed terug naar de tederheid van de slaapkamer. Jongens en meisjes ontdekken elkaar daar zonder hulp van heumige seksuologen van ranzige jongerenblaadjes. De viespeuken van de VNU zullen schermen met seksuele vrijheid. Maar moet die commercieel worden uitgebuit via nieuwsgierige kinderen? Kortom: Nederland moet islamitisch worden. De islam is de enige rem op onze doorgeslagen decadentie. Dus sluier onze prachtige dochters voordat ze ten onder gaan aan een zeer achterlijke cultuur.