Tranen in de bonenschotel

Correspondent Marjon van Royen leeft in Rio de Janeiro. Ze wil haar buren helpen, maar dat pakt niet best uit.

Koken wil hij. En alleen al daarom is hij `anders'. Hij is jong, zwart, en werkloos. Hij komt uit de sloppenwijk. Maar hij weet wat hij wil. ,,De beste kok van Rio worden'', zegt Rodrigo, terwijl hij in zijn pannetje roert. Zijn vriendin Lynda zit te wachten tot de creatie klaar is. Ze heeft pijn aan haar voeten. De hele dag op haar hoge hakken door Rio gelopen om advertenties te slijten. Weer niets verdiend. ,,Ik kan toch moeilijk met een hoerentasje op Copacabana staan zwaaien'', zegt ze half verwijtend tegen Rodrigo.

Het zijn mijn buren. Schatten van mensen, met gewone Braziliaanse problemen. Lynda was theaterproducente. Nu leurt ze met advertenties bij kranten. Rodrigo werkte voor 60 euro per maand als ober. Maar hij werd ontslagen. Soms drupt er een traan in zijn bonenschotel. ,,Als ik eens de kans had iets van een echte chef te leren'', zei hij tegen de Italiaanse vrienden die bij mij logeerden. Ze waren niet meer weg te slaan bij Rodrigo's magische geuren. Mijn Italiaanse vriendin leerde hem spaghetti koken. ,,Als hij een vrouw was, zou ik hem trouwen'', keurde haar echtgenoot.

Zo onstond ons plan. ,,Als hij nu eens een koksopleiding in Italië volgde.'' Ik zou de cursus betalen. Mijn vrienden zouden hem in hun gezin opnemen. En het vliegticket? Ach, dat schoot ik wel voor. Dan betaalde hij terug als hij chef-kok in Brazilië werd.

Er drupte een traan. Nu in de spaghetti. Waarom zouden we zoiets voor hem doen? vroeg Rodrigo. ,,Omdat we in Brazilië ook wel eens lekker willen eten'', zeiden we lachend. Omdat we met onze weelde verdomme wel eens iets mogen doen, dachten we schuldig. Ik geloof in onderwijs en gelijke kansen. Zulke schaarse producten in het land om mij heen!

Rodrigo ging naar Italië. Hij roerde, klopte, hakte en bakte, en leerde vijf potjes tegelijk op het vuur te zetten. `s Avonds huilde hij bittere tranen van heimwee, saudade naar zijn vriendin. ,,Wel een fontein'', meldde mijn Italiaanse vriendin, gek van zijn gejank. Intussen zat Lynda bij mij. Soms mocht ze hem bellen. Ook zij had saudade: ,,Hoe erg zijn de Italiaanse vrouwen? Ik steek hem zijn ogen uit als hij iets doet!''

Roeren, kneden, bakken en opwarmen. Na een maand kreeg Rodrigo de Italiaanse verleidingskunst onder de knie. Hij hield op met huilen, en zette vijf potjes tegelijk op het vuur. ,,Ik heb zoveel geleerd'', verzuchtte hij vier maanden later na zijn terugkeer in Rio.

Ons plan was geslaagd. Rodrigo vond werk met zijn nieuwe diploma. Maar er ging ook iets mis. Lynda ontdekte het van de dames, en smeet hem de deur uit. Toen hij heel erg hard huilde nam ze hem terug. Voor één nachtje, en zonder condoom. ,,Het is jóúw schuld'', schreeuwde Rodrigo toen ik het geld voor Lynda's clandestiene abortus uittelde. ,,Als je me niet naar Italië had gestuurd, was dit nooit gebeurd!''

Een vliegticket, een abortus, en een openstaande telefoonrekening van 2.000 euro is de boete die ik nu voor zijn seksuele kookkunst betaal.