Shrek laat scheten in een sprookje

Shrek ziet er verzorgd uit, is niet braaf en heeft toch een gelukkig einde. Kom daar nog maar eens om op de door Disney gedicteerde markt, schrijft Dana Linssen.

De makers van Shrek nemen hun door de computer geanimeerde sprookjeswereld zo serieus dat er op de dvd zelfs `interviews' staan met hoofdfiguren Shrek, prinses Fiona en Donkey. Natuurlijk zijn dat gewoon de tekenfilmkarakters waaraan Mike Myers, Cameron Diaz en Eddie Murphy hun stem en gelaatsuitdrukkingen hebben geleend, maar ze spelen hun rol met verve. Zo vertelt prinses Fiona aan haar denkbeeldige ondervrager dat ze alle stunts voor de film zelf heeft gedaan. En, bij wijze van knipoog naar haar fans, horen we Diaz vervolgens vertellen dat Fiona haar kung-fu-vechttechnieken heeft afgekeken van Charlie's Angels (waarin Diaz met behulp van vele stuntvrouwen een heel scala aan oosterse vechtsporten beheerst). Dat Fiona van plan is om met Sneeuwwitje een remake van Thelma and Louise op te nemen, maakt de meligheid compleet.

Shrek was de tweede digitale animatiefilm van Steven Spielbergs productiemaatschappij DreamWorks, en een geslaagde poging om de successen van de Toy Story-films van de aan Disney gelieerde Pixar-studio (waarvan nu Monsters, Inc. in de Nederlandse bioscopen draait) te evenaren. Shrek viel vooral op omdat er bijna fotorealistische mensen waren nagemaakt met de computer. Cameron Diaz geeft toe het een eng gezicht te vinden in een tekenfilmfiguurtje haar eigen mimiek te herkennen.

Bovenal is het op de boeken van William Steig gebaseerde Shrek een hartveroverend sprookje over een gifgroene boeman (`ogre') die weliswaar negenennegentig meter afschrikwekkend kan vuurspuwen en scheten kan laten waarvan je flauw valt, maar niets liever wil dan een rustig leventje leiden in zijn moeras en martini's met vissenogen drinken. Maar als er op een dag een boze wolf in zijn bed ligt en zeven dwergen een dode dame in een glazen kist op zijn eettafel schuiven, dan zit er niets anders op dan de wijde wereld in te trekken en een prinses te gaan redden.

Het regiedebuut van Andrew Anderson en Vicky Jeson ziet er verzorgd uit, is niet braaf en heeft toch een gelukkig einde, kom daar nog maar eens om op de door Disney gedicteerde markt. Geen wonder dus dat de dvd van Shrek in Amerika binnen enkele dagen na zijn release de verkooprecords brak. Van de vele extra's, van het inmiddels bijna verplichte commentaarkanaal, tot een instructieve making of over de gebruikte technologie, is de extra scène die onder de misleidende naam `Swamp Karaoke Dance Party' is opgenomen de moeite van het noemen waard. Gezellig meezingen met My Beloved Monster van Eels is er niet bij, evenmin als samen met Eddie Murphy I'm a Believer balken. Maar de medley van een Stevie Wonder-kreunende Shrek, Like a Virgin (Fiona), Robin Hood en zijn mannen die de `YMCA' verheerlijken en de boze wolf die brult: Who Let the Dogs Out is onweerstaanbaar. Voor het echte interactieve gedeelte zijn zoals wel vaker de bezitters van een dvd-rom-speler op de pc in het voordeel. Zij kunnen met `Shrek's ReVoice Studio' aan de slag. Voorbeelden en hulp biedt internet op www.revoicestudio.com. Niet tevreden over Angela Schijf in de Nederlandse nasynchronisatie? Spreek dan (over de Engelse versie) je eigen stemmetjes in. En als je je maar aan de tijdsduur van het gekozen fragment houdt, kun je zelfs een hoop zelfbedachte onzin inspreken. Dat moet een hit worden in de kringen waar karaoke populair is. Het is in ieder geval een stapje verder dan de mogelijkheden die de Die Hard-dvd's boden om zelf Bruce Willis' avonturen in een andere volgorde te monteren.

Shrek (te huur en te koop op dvd, Universal)