OCEAAN STOOT BIJ NAMIBIË GIFTIG ZWAVELWATERSTOF UIT

Voor de kust van Namibië komt uit de Atlantische Oceaan enorm veel van het naar rotte eieren stinkende, giftige zwavelwaterstofgas (H2S) vrij. Uit satellietopnamen blijkt nu dat dit natuurlijke proces veel langer aanhoudt en veel heftiger is dan tot nu toe werd aangenomen (Nature, 31 jan.). De beelden tonen turkoois-kleurige vlekken op het zeewater, die meer dan 200 km lang kunnen zijn. Van nabij krijgt het water veelal een wat melkachtig karakter, met daarin gele plekken waarin de zwavelconcentratie het hoogst is. De melkachtige verkleuring wordt veroorzaakt door zeer kleine zwavelkorreltjes die nabij het wateroppervlak ontstaan door oxidatie van H2S.

De uitstoot van dit gas leidt op de zeebodem tot uitgestrekte gebieden waar het water minder dan een halve milliliter zuurstof per liter bevat. Dat veroorzaakt massale sterfte onder vissen en andere zeedieren hetgeen overigens zeevogels een voortdurend feestmaal biedt. De lokale bevolking aast tevens met succes op kreeften die regelmatig in groten getale het strand op vluchten als de concentratie gifstoffen in het water te hoog wordt.

Het is een zelfversterkend proces: de uitstoot van het zwavelwaterstofgas vergroot het gebrek aan zuurstof, en de zuurstofarme condities dragen bij aan de vorming van zwavelwaterstof in de metersdikke laag diatomeeënslik op de zeebodem. Dit gebeurt niet als een voortgaand, regelmatig proces, maar kennelijk in fasen die abrupt optreden en eindigen.