Mormon City

Zo, waar doet het pijn vandaag? Marguerita Hungerford streelt me over mijn rug en lijkt te zoeken naar de pijnlijke plek op mijn lichaam. Ik had kunnen zeggen dat ik overal pijn heb: in mijn benen, in mijn rug, in mijn schouders en in mijn hoofd. Ik had kunnen zeggen dat het me allemaal te veel is geworden, hier in Salt Lake City.

Maar ik zeg slechts dat het tussen mijn schouders pijn doet. Marguerita vraagt me achterstevoren op een soort kappersstoel te gaan zitten. Ze begint op mijn rug te kloppen, perst in mijn schouders, slaat in mijn nek en streelt mijn heupen. Met mijn gezicht lig ik op een wc-bril, waaroverheen Marguerita een servet met desinfecterend vocht heeft gelegd. Het is pijnlijk wat Marguerita doet, maar ook heerlijk. Na een kwartier begint ze heftig aan mijn armen te rukken. Ik geef geen krimp, zucht diep en krijg het warm. Als ze klaar is met kloppen en wrijven, vraagt ze me voorzichtig op te staan. Ik gehoorzaam en stijg op uit mijn stoel. Ik word duizelig, sluit mijn ogen en voel me zweven. Als ik mijn ogen open, kijk ik recht in de ogen van Marguerita. Ze heeft haar armen gespreid, klaar om me op te vangen op haar brede borst. Was het niet heerlijk, vraagt ze. Ja, zeg ik met zachte stem, dank je wel. Zo, nu kunt u weer aan het werk en pas op uw rug. Marguerita geeft me een hand en zegt: dank u dat u bij het US Olympic Massage Team heeft willen komen. De drie andere masseuses kijken op van hun clientèle en zeggen me gedag met hun breedste lach. Het was heerlijk toeven in de hal van het perscentrum. Mensen die pijn hebben, staan in de rij, laten zich behandelen en zweven terug naar hun werkplek om te tikken. Het lijkt me een goed idee het massageteam te vragen eens naar de redactie van NRC Handelsblad te komen. Dat zou de werkdruk aldaar aanzienlijk verlagen. Ja, waarom niet, kraait Marguerita. Call me!