Liz Taylor trouwt tot ze erbij neervalt

Een behoorlijke filmrol is het enige cadeau waarmee Elizabeth Taylor op haar zeventigste verjaardag werkelijk blij zou zijn, schrijft Viktor Frölke.

Wat zou er op Elizabeth Taylors verlanglijstje staan voor haar zeventigste verjaardag, aanstaande woensdag? Zo eenvoudig is het niet de legendarisch verwende, onmogelijk veeleisende en eeuwig zoekende ravissante schoonheid van weleer tevreden te stellen. Als iets haar niet bevalt, neemt ze geen blad voor de mond. Wie Taylor `you make me puke!' heeft horen schreeuwen tegen Richard Burton in Who's Afraid of Virginia Woolf?, kan zich daar iets bij voorstellen.

Ja, een goede gezondheid natuurlijk. Het jarenlange zuipen (dat is het woord), het roken en het pillen slikken hebben hun tol geeist. Nadat in 1997 een goedaardige hersentumor ter grootte van een golfballetje bij haar werd weggehaald, lijdt ze steeds meer aan geheugenverlies en staat ze wankel op haar benen – die vastzitten aan ijzeren heupen. Ze is een paar keer lelijk gevallen. Haar publieke optredens kunnen ook pijnlijk zijn. Vorig jaar tijdens de Oscaruitreikingen trok ze zich niets aan van de aankondigingen, opende ze de enveloppen van de winnaars en begon doodleuk voor te lezen.

,,Natuurlijk bid ik tot God'', zei ze, recupererend in het Cedars Sinai Medical Center in Beverly Hills, waar à raison van 8.800 dollar per dag een exclusieve suite voor de ziekelijke actrice is ingericht. ,,Dat wil zeggen: we praten veel.'' Voor meditatie heeft ze geen geduld. Het meest spirituele dat ze doet is Kabbala-middagjes organiseren met Madonna en Dolly Parton.

Ze heeft alles al. Haar collectie juwelen is, mede dankzij acht huwelijken en tien verlovingen, vermaard. De diamanten kunnen haar niet lomp genoeg zijn. Uitgever Simon & Schuster gaat er met haar een boek over maken. En ze heeft ook wat kunst verzameld, waaronder een Van Gogh, een Picasso en een Andy Warhol. Uit verveling bestelt ze per telefoon soms auto's die ze op televisie heeft gezien, om ze daarna weg te geven. Haar rijkdom – op peil gehouden door een succesvolle parfumlijn – wordt op honderd miljoen dollar geschat.

Een man om mee te trouwen dan? Dat zou dan haar negende huwelijk zijn. Niet dat dat voor haar een reden is ervan af te zien. Taylor was en is een marriage junkie. Alles wat ze op dit punt zegt, bijvoorbeeld dat ze nooit meer zal trouwen, zoals ze in 1999 deed tegenover Barbara Walters van het tv-netwerk ABC, moet worden gewantrouwd.

,,Van mij mag je met een aap trouwen als je daar gelukkig van wordt maar zorg ervoor dat het een aap is met klasse'', zei Montgomery Clift eens tegen Taylor, met wie hij onder meer speelde in de klassieker A Place In The Sun (1951). Een aap werd het niet. Wel: een playboy (Nicky Hilton), een luie dandy (Michael Wilding) een B-filmproducer (Mike Todd), een B-artiest (Eddie Fisher), een saaie senator (John Warner) en een vorkheftruckbestuurder (Larry Fortensky) die ze ontmoette in een kliniek voor alcoholverslaafden. Twee keer trouwde ze met de Brit Richard Burton, eerst voor tien jaar, daarna voor een jaar. Burton zag ook wel in dat dat laatste een vergissing was, maar ja, ,,Liz drong zo aan'', schrijft Kitty Kelley in de biografie Elizabeth Taylor: The Last Star (1981).

In totaal scheidde Liz slechts zeven keer. Mike Todd kwam vroegtijdig te overlijden. In 1994 pas zag ze het nut van huwelijkstherapie in, toen de twintig jaar jongere Fortensky losse handjes bleek te hebben. Twee jaar later gooide ze hem alsnog het huis uit. Toch bleef ze van hem houden: ,,Als ik van iemand houd, blijf ik dat altijd doen.''

Als ze zelf niet trouwt, gaat ze naar trouwerijen, zoals van collega Liza Minelli (55). Die treedt in maart voor de vierde keer in het huwelijk, met ene David Gest. Liz was gevraagd als getuige, maar of dat doorgaat is onduidelijk omdat ze te hoge eisen stelt aan de ambiance, meldt de New-Yorkse roddeljournalist Michael Musto.

Daten zal ze blijven doen tot ze er bij neervalt. Momenteel doet ze het met de acteurs Rod Steiger en Burt Reynolds. Taylors passie (lees: libido) is onstuitbaar. En ze kan niet tegen alleen zijn. Niet voor niets heeft ze zich in haar mansion in Bel Air bij Los Angeles omringd met honden en (zwerf)katten, die naar verluidt vrij hun behoefte mogen doen.

Met Michael Jackson – ook alleenstaande miljonair en voormalig kindsterretje – heeft Liz al ruim tien jaar een innige relatie, die volgens sommige berichten niet per se platonisch is. ,,Wij houden zielsveel van elkaar, aldus Taylor, ,,en als iemand daar iets op tegen heeft, dan kan-ie in de stront zakken''. Tegenover Oprah flapte ze eruit dat ze het zo goed met elkaar kunnen vinden omdat zowel Michael als zij als kind is mishandeld.

De 43-jarige Michael `Wacko Jacko' heeft in zijn droompaleis Neverland in Californië een schrijn voor Liz ingericht. Hij wilde ook een kind van haar, zag in dat dat moeilijk werd, maar stelde toen voor zijn zaad te combineren met een eicel van een van haar dochters om zo dicht mogelijk bij haar genen te blijven. Taylor zag dat niet zitten. Ze heeft al twee zoons en drie dochters om wie ze zich bovendien nooit bovenmatig heeft bekommerd.

Liz had het altijd druk met haar liefdesleven en haar projecten, waaronder sinds 1985 ook en vooral campagne voeren en fondsen werven voor aidsonderzoek. Ze was een van de eersten in Hollywood die dat openlijk durfde te doen, omdat er ,,zonder homo's geen showbusiness was geweest''.

Homoseksuelen – van Rock Hudson tot Andy Warhol – hebben altijd een zwak voor Liz gehad. De oermoeder, de tuthola en de vamp kwamen in haar samen. Zeker op latere leeftijd, toen ze in buitenissige kledij op een travestietversie van zichzelf begon te lijken.

In 1992 veroorzaakte ze een rel toen ze op een aidsconferentie in Amsterdam rondriep dat de toenmalige president Bush het woord aids niet eens kon spéllen. Zijn voorganger Ronald Reagan had ze op dit punt ook al moeten bijscholen. Haar acties waren succesvol. Voor haar humanitaire werk ontving ze niet alleen een derde Oscar (de eerste twee waren voor haar acteerprestaties in Butterfield 8 en Who's Afraid of Virginia Woolf?), maar ook een Legion d'Honneur en nog talloze andere onderscheidingen. De Elizabeth Taylor Aids Foundation heeft sinds de oprichting in 1991 acht miljoen dollar ingezameld.

Waarschijnlijk is het enige cadeautje waarmee Elizabeth Taylor werkelijk blij zou zijn, een behoorlijke filmrol, want daar smeekt ze al jaren om. Haar laatste kans kwam vorig jaar, in These Old Broads, een tv-film met Joan Collins, Debbie Reynolds en Shirley MacLaine over langzaam dovende filmsterren. Een toepasselijk onderwerp. Maar voor de rest was het een gênante vertoning met een beroerd script en verrassend slecht acteerwerk.