Hollands Dagboek: Peter Mueller

De Amerikaan Peter Mueller (47) is coach van SpaarSelect, de olympische schaatsploeg met onder anderen Erben Wennemars, Gianni Romme en Marianne Timmer, de vrouw van Mueller. Uit een eerder huwelijk heeft hij een zoon, Matt (17), en een dochter, Samantha (19).

Woensdag 13 februari

Vannacht weer niet lekker geslapen. Dat doe ik nooit in het wedstrijdseizoen. De voorbereiding van de wedstrijd spookt door je hoofd, je vraagt je af of je alle voorbereidingen hebt getroffen. Ik kan dan geen knop omzetten. Om half vier ben ik een beetje door het huis gelopen waar we met onze ploeg zijn ondergebracht. Niet in het olympisch dorp, maar in Sandy, een wijk die op een kwartiertje autorijden van de schaatsbaan ligt.

Onze buren, bij wie de deur net als bij ons niet op slot is en waar we elke dag welkom zijn, hebben een poolbiljart. We lopen gewoon bij elkaar naar binnen. Middenin de nacht uit bed en Johan wakker gemaakt, onze fysiotherapeut. Samen een potje pool gespeeld. Die buren zijn leuke jongens, cool dudes, echte party-animals. Aan de ene kant van ons huis woont een mormonengezin, met wel tien kinderen. En daar zitten wij dan tussen, een leuke mix. Die mormonen begrijpen er niks van dat wij roken. Hans Smid, de ploegarts, en ik staan wel eens buiten een sigaretje te roken. Dan komt de buurvrouw naar buiten gerend en dan zegt ze dat we dat niet moeten doen. `Slecht voor je gezondheid', roept ze dan. En als die andere buurjongens er dan met een biertje bij komen staan, gaat ze helemaal door het lint, maar op een leuke manier. We vermaken ons hier wel.

Vandaag was het een dag waarop Timmer een goede eerste 500 meter moest schaatsen. Ik wist dat we geen kans zouden hebben op een podiumplaats. Het moest een goeie opwarmer voor de 1.000 meter worden, later in de week. Datzelfde gevoel had ik voor de races op de 500 meter van Erben, afgelopen maandag en dinsdag. Het is belangrijk dat je een snelle race rijdt en dat je daar vertrouwen krijgt voor de races die komen gaan.

Om half negen was iedereen op, ontbijt, en toen naar de baan. Het ijs op, een beetje warming-up, de race; een slechte race van Timmer, 38,3. Een slechte eerste honderd meter, haar volle ronde was beter. Terug naar huis, bier gedronken, whisky, een little dinner, beetje tv gekeken. Timmer was teleurgesteld over haar race, maar ik probeerde er het positieve uit te halen. Met een goeie opening had ze 37,9 kunnen rijden, heb ik tegen haar gezegd. Dat moet ze morgen dan maar doen.

Donderdag

Eigenlijk is het saai, zo'n Olympische Spelen. Nu al voor de zevende keer in m'n carrière doe ik elke dag niks anders dan naar de schaatsbaan gaan en als ik terugkom ga ik naar bed. Boring. That's it. Ik haat de Olympische Spelen, ik haat de drukte, de commercie, het voortdurend in de rij staan. Het enige wat ik wil is naar de schaatsbaan, de wedstrijd rijden en terug naar m'n kamer.

Toen ik vanochtend op de baan kwam deed Timmer wat warming-up. Ik had er vertrouwen in dat ze een betere race zou rijden. Ik hield het vooraf op een 37,99, en alles wat ze sneller rijdt is een bonus. Zo was het eerder deze week ook met Erben; 35,0 op maandag, waarmee we ook niet tevreden waren, en een dag later reed hij ook sneller.

Onze materiaalman, Sipke, heeft voor de warming-up nog even aan de ronding van haar schaatsen gewerkt. In de warming-up kon ik al zien dat het een stuk beter ging. Ze had een beter gevoel en ik zag dat ze wat vloeiender door bochten ging. Na een snelle 100 meter en een redelijk goede volle ronde reed ze 37,8. Daar was ze blij mee en dat gaf haar veel vertrouwen voor de 1.000 meter. Na de race ging iedereen uit onze ploeg nog het ijs op voor een training. Er was gekookt in ons huis, maar Johan, Annamarie, Timmer en ik hebben sushi gegeten, bij ons om de hoek. Met Johan nog in de hottub gezeten die we in ons huis hebben en de dag overdacht.

Vrijdag

Een rustdag, tenminste er staat vandaag geen wedstrijd op het programma. Weer niet goed geslapen. Ik denk niet dat ik voor de wereldkampioenschappen allround in Heerenveen, half maart, nog één keer lekker slaap. Tenminste, als we ons voor de WK kwalificeren. Eigenlijk beginnen de Winterspelen pas vandaag voor onze ploeg. Nu komen de afstanden waarop we medailles kunnen winnen. De Olympische Spelen worden in m'n eigen land gehouden, maar dat doet me niks. Gianni werd twee jaar geleden wereldkampioen allround in Milwaukee. Of hij nou in Milwaukee wint, of in Timboektoe, dat maakt me geen moer uit. Het gaat om het winnen. Ik ken bijna niemand in Salt Lake City en Amerika is groot. Ik voel me tegenwoordig net zoveel Nederlander als Amerikaan.

Na de training naar huis. De jongens hadden Indonesisch gekookt.

Erben rijdt morgen de 1.000 meter, zijn laatste race. Ik heb hem gezegd dat hij moet schaatsen zoals hij dat al de afgelopen vier, vijf weken doet. Het gaat lekker. Hij heeft gunstig geloot, in de laatste rit tegen Wotherspoon. We zijn niet favoriet, maar als je een big race schaatst, dan kun je op het podium komen. Geen extra druk, gewoon jezelf zijn en maar kijken wat er gebeurt. Het was moeilijk voor hem, omdat de 1.000 zijn afstand niet is. Hij heeft dit seizoen goeie 1.000 meters gereden, maar niet één keer gewonnen. Het is frustrerend; we weten dat hij een goeie kans maakt om op de 1.500 te winnen. Maar ja, daarvoor heeft hij zich niet gekwalificeerd.

Vanavond is m'n vriend Steve Bierbaum gearriveerd, na een autorit van acht uur vanuit Havasu in Arizona waar we ook een huis hebben. Hij zorgt voor al mijn speelgoed in Havasu; m'n boot, m'n Harley, m'n pickup-truck. Steve is een beetje de mascotte van onze ploeg. Hij is gek van schaatsen en hier naartoe gekomen om in het weekend de 1.000 meter-races van Erben, Marianne en Annamarie te zien. Hij slaapt hier op de bank.

Zaterdag

Vannacht weer slecht geslapen. Rond half vijf op, televisie aan en Steve wakker gemaakt en over alles en niks gesproken.

Gerard van Velde schaatste een bijzondere gouden olympische race. Erben werd vijfde. Toen bleek dat Erben niet kon winnen, was ik blij dat Gerard dat wel deed. Soms, als ik aan het dagdromen ben, of in de auto rijd, dan denk ik nog wel eens aan waar ik vandaan kom en waar ik nu ben. Zonder Van Velde was ik nooit in Nederland terechtgekomen. Ik had destijds een gesprek met Gerard, ik sprak met mensen van de bond, in het Vikingschip in Hamar, begin 1996. We had some good times, we had some bad times. Over zulke dingen heb ik het ook wel eens met Timmer. Wat er de afgelopen jaren allemaal is gebeurd, met SpaarSelect een paar jaar geleden, DSB, hoe het ene tot het andere leidde. Ik heb twee jaar goed met Van Velde kunnen werken. Toen de klapschaats kwam geloofde hij daar niet in. En als je ergens niet in gelooft, dan werkt het niet. Dat was teleurstellend voor hem. Ik weet nog dat hij besloot te stoppen, na de Spelen in 1998, in Calgary, waar hij werd gediskwalificeerd. Ik zei dat hij daar nog maar eens goed over moest nadenken. Maar hij was het spuugzat. Van Velde heeft toen de bodem van de put gezien, nu staat hij aan de absolute top. Het is een full-circle.

's Avonds een paar biertjes gedronken. Het huis niet uit geweest. Met Erben gepraat, die erg teleurgesteld was. Hij reed een solide race, maar niet bijzonder. Ik heb hem gezegd dat we over vier jaar terug zijn, op de Spelen in Turijn. You'll be back. En dan rijdt hij misschien de 1.500 meter.

Zondag

Vannacht weer uit bed, Steve wakker gemaakt, beetje ouwehoeren en tv-kijken.

We hadden vandaag kansen, met Timmer en Annamarie. Timmer reed twee solide volle ronden, maar een verschrikkelijke eerste 200 meter. De scherpte die ze nodig heeft was er niet. Alles wat ze het afgelopen jaar meemaakte, heeft haar zoveel energie gekost. Dat geeft allemaal druk. Ze was gefocust en betrekkelijk goed, maar dat kleine beetje scherpte ontbrak. Hetzelfde zag je bij Jan Bos op de 500 meter toen Wotherspoon vlak na de start naast hem onderuit ging. Als je goed gefocust bent, merk je dat niet eens. Dan ben je in je eigen wereld. Vierde plaats voor Timmer, Annamarie vijftiende. Een vierde plek sucks. Als je jezelf opblaast, kun je beter twintigste worden dan vierde of vijfde. Maar beide meiden hebben de 1.000 op een goede manier weggestopt en ze hebben volop vertrouwen in de 1.500 meter.

Na de race uit eten, laat, omdat de 1.000 meter pas om vijf uur werd geschaatst. Annamarie, Johan, Pim, Steve Bierbaum, Timmer en ik. In een restaurant waar wij de enige klanten waren. Amerikaanse keuken, maar het smaakte fantastisch. De 1.000 was er in herhaling op tv, en ze serveerden whisky, bier en wijn.

Maandag

Weer een `rustdag'. Gianni en Marja (Vis, red.) gingen voor een training naar de baan. Erben ging skiën, met Renate, zijn vriendin. Zij kwam vrijdag in Salt Lake City aan. Voor hem zit het er op. Skiën, met een snowmobile rijden, sightseeing, having some fun. Weer thuis gegeten. Als snack ook nog wat sushi gehaald, Johan, Timmer, Annamarie en ik. Gianni en Marja houden daar niet zo van. Die blijven liever thuis. Gianni heeft een lading DVD's, die kijkt elke dag film. En daar zit-ie dan, in z'n basement bedroom master suite.

Dinsdag

Erben kwam naar de baan om naar de 1.500 meter te kijken. De meiden hadden gevraagd of hij 's middags met hen wilde trainen en hij was zo aardig om zijn schaatsen aan te trekken en wat kopwerk voor hen te doen. Hij doet nog goed werk voor de ploeg.

Naar deze dag hadden we zo uitgezien. Hier had Erben een medaille kunnen winnen. Als-ie fantastisch rijdt, kan hij uitkomen op 1.43, als hij gemiddeld schaatst op 1.44. Alles was vandaag mogelijk geweest, als hij zich maar had gekwalificeerd. Niks ten nadele van de andere Nederlandse jongens die vandaag wél reden. Bij de kwalificatie in Heerenveen reden we op een baan die niet van topkwaliteit is. De baan hier bij de Spelen is zo glad als glas en op de 1.500 meter zeker vijf, zes seconden sneller. Daarom deugde de manier van kwalificeren niet. De bond had ook schaatsers op basis van hun resultaten in de wereldbekerwedstrijden moeten aanwijzen voor de Spelen. Dat doen ze in andere landen ook.

Een teleurstellende dag voor ons. The day that could have been. Hier lag onze grootste kans om op het podium te komen.

Woensdag 20 februari

Toen ik wakker werd, had ik veel vertrouwen in Timmer en Annamarie, voor de 1.500 die ze vandaag moesten rijden. Beide meiden waren fit. Ik heb ze voorgehouden hoe Cheek, de vriend van Annamarie, en Parra gisteren de 1.500 meter reden. Voluit. Dan heb je een kans. En zo niet, een vierde plaats interesseert me niet. Het is 1, 2 of 3, dus geef alles wat je hebt. Timmer reed een goeie 750 meter, maar toen bam. Ik weet niet wat er toen met haar gebeurde, it was like everything just catching up to her. En misschien was het ook de teleurstelling over die vierde plaats op de 1.000 meter. Anna reed een fantastische tweede volle ronde, maar ze kon niet doorzetten.

Terug naar huis en vanavond nog een tijdje naar het Holland House geweest, met Timmer, Marianne's moeder, Guusje (de weduwe van schaatscoach Egbert van 't Oever, red.) en de dochter van Guusje. Ik heb in het Holland House wel eens meer lol beleefd dan vanavond. De mensen waren er allemaal aardig voor ons, maar het is een stuk leuker als je een medaille hebt gewonnen. Maar ja, het is niet makkelijk om olympisch kampioen te worden. Iedereen wil het, real bad. Alles moet perfect zijn en je moet geluk hebben. Na de race kwam ik bij Timmer in de kleedkamer. Flink teleurgesteld was ze. Maar ze keek naar me en zei dat ze haar gouden medaille al had. Dat vond ik heel lief.

Ik haat de Olympische Spelen, de drukte, de commercie, het voortdurend in de rij staan