Ontstemd

De geurvlag in zijn bed die je niet kon verklaren (en pas later begreep). Haar fiets tegen zijn gevel, waar de jouwe altijd stond. Hun twee gestalten, ongerijmde combinatie (terwijl bij jullie samen alles paste). Het zijn torturen van alle tijden, als love's labour verloren is.

Maar elke tijd schept nog weer nieuwe! Zijn antwoordapparaat, als je toch nog eens belt. Niet zijn stem – de vertrouwde, lage, rijpe stem – maar de hare, die uit zijn naam tot inspreken maant. Die stem is vlak en koel en eigentijds. Een stem die het brandendste woord op je lippen bevriest.

Maar net als een geur zet een stem een territorium uit. Zijn lichaam is ontvreemd, nu ook nog zijn stem. De ultieme annexatie.

Haar kordon is gesloten, zijn cocon is voltooid. Voortaan zit hij in die stem gevangen.