De oude kustlijn

Dichteres M. Vasalis (pseudoniem van Margaretha Droogleever Fortuyn-Leenmans, 1909-1998) publiceerde drie bundels, Parken en Woestijnen (1940), De vogel Phoenix (1947) en Vergezichten en gezichten (1954). Daarna werd het stil rondom haar. Slechts sporadisch verscheen er nog een nieuw gedicht van haar hand in een literair tijdschrift. De reden voor dat stilzwijgen gaf Vasalis in 1974 toen ze de Constantijn Huygensprijs kreeg: ,,Wat mij in en na de oorlog overkomen is komt hierop neer: een enorme relativering van mijn eigen lot... Ik moest voortdurend tot de conclusie komen dat mijn commentaar volstrekt overbodig was.''

Maar anders dan velen dachten, bleef Vasalis dichten – volgens haar kinderen omdat het een levensbehoefte voor haar was. Enkele jaren voor haar dood vatte ze zelfs het plan op een nieuwe bundel samen te stellen. Tot op het eind van haar leven heeft ze daaraan gewerkt, in haar huis bij het Drentse Roden. Ze schiftte en herschreef oude gedichten, maar maakte ook nieuwe poëzie.

Vasalis heeft die bundel zelf niet kunnen voltooien. Op haar verzoek hebben haar drie kinderen dat gedaan. Zij lieten zich bij het maken van hun keuze leiden door het commentaar dat hun moeder in de kantlijn van de gedichten had geschreven, maar ook door hun persoonlijke voorkeur, de vermoedelijke chronologie en de associaties die de gedichten bij hen opriepen.

De nieuwe bundel, getiteld De oude kustlijn, verschijnt volgende week vrijdag. In het Cultureel Supplement van deze week een voorpublicatie van vijf gedichten.

De poëziebundel `De oude kustlijn' verschijnt bij Uitgeverij Van Oorschot en ligt vanaf 1 maart in de boekwinkel. Prijs € 20.