Beklimming

Hannah (9) en ik staan voor een stapel rotsen. ,,Zullen we daarop klimmen'', vraag ik, ,,het is niet eng, hoor. Jij voor en ik achter. Kan ik je opvangen.'' ,,Waarom zou ik dat niet durven'', zegt ze.

,,De eerste keer is echt wel moeilijk'', probeer ik nog. ,,Als je niet verder wilt gaan we terug.''

,,Oké, oké'', zucht ze. Als zij drie meter voorligt, draait zij zich om: ,,Opa, je hebt toch een kwaal?''

Mijn hijgen onderdrukkend kan ik niet dadelijk antwoorden.

,,Er staat toch wel eens iets bij je stil'', vervolgt ze. Moet ik haar uitleggen dat ik een jaar geleden last had van hartritmestoornissen? Ik zeg dat er niets aan de hand is.

,,Gelukkig maar, oop'', roept zij, inmiddels zes meter hoger, ,,want het is nog een hele klim.''

,,Samen komen we er wel'', hijg ik. Maar zij is er al.