Wereldbeeld

Een goede vriendin laat ergens haar aura fotograferen, dus haalt hij deze middag haar zoontje van school. De jongen groet hem nauwelijks. Sjokt zwijgend mee. Om toch de wandeling voor hen beiden tot iets bijzonders te maken, speurt hij rond, en vindt een poreuze potscherf in de groenstrook langs het trottoir.

,,We kunnen er woorden in kerven'', hoort hij zichzelf vrolijk zeggen. ,,En 't dan verstoppen in de bosjes. Later proberen anderen dit te ontcijferen!''

,,Bedoel je ons?'' vraagt Angelo. ,,Wanneer we gereïncarneerd zijn?''

Deze invalshoek is niet precies wat hij nou in gedachten had, maar biedt wel perspectief. Hij knikt. Waarop de schouders van Angelo weer inzakken. ,,Nee hóór'', mokt hij. ,,Mijn moeder zegt dat we dan vrouwen zijn. En vrouwen – díe doen zoiets niet.''