Verkerk blijft dromen over zijn doorbraak

Martin Verkerk (23) maakte gisteren zijn debuut op het World Tennis Tournament in Rotterdam. De Nederlandse tennisser ging ten onder tegen de ervaren Fransman Fabrice Santoro: 1-6, 6-3 en 6-4.

Met dank aan een wildcard van toernooi-directeur Wim Buitendijk mocht Martin Verkerk zich gisteren in Ahoy' aan het Nederlandse tennispubliek presenteren. De 23-jarige Nederlander debuteerde verdienstelijk tegen de lastige Fabrice Santoro, maar de gehoopte overwinning op het hoogste niveau bleef uit. De Fransman plaatste zich in Rotterdam voor de tweede ronde. Verkerk moet voorlopig weer genoegen nemen met een anonieme rol in de marge van het proftennis.

Verkerk beschouwt zichzelf als een generatiegenoot van Sjeng Schalken, Raemon Sluiter, Edwin Kempes, John van Lottum, Dennis van Scheppingen en Peter Wessels. Maar die stonden, in tegenstelling tot Verkerk, ooit in de tophonderd van de wereld. Bovendien hebben zij hun debuut op de grandslamtoernooien al lang achter de rug. Verkerk koestert na vijf jaar proftennis nog altijd slechts de hoop dat zijn tijd nog wel komt.

Zijn optreden in Ahoy' betekende in elk geval een voorlopig hoogtepunt in zijn wisselvallige loopbaan die in 1997 begon. In de beginjaren liet de eigengereide tennisser uit Alphen aan den Rijn zich vrijwel door niets en niemand sturen. De voormalige kampioen van Nederland dacht de top op basis van zijn talent te kunnen halen. Maar in de praktijk kon hij zich destijds louter door de financiële steun van zijn vader door het profcircuit bewegen, want aansprekende en dus financieel aantrekkelijke resultaten bleven uit. Met slechts een Havo-diploma op zak zweefde hij tussen de 250ste en 500ste plaats op de wereldranglijst.

Zo'n anderhalf jaar geleden drong het besef bij Verkerk door dat hij een andere weg moest inslaan. De gravelspecialist legde zichzelf een streng trainingsregime op en besloot zich meer open te stellen voor aanwijzingen van anderen. Vorig jaar november nam hij de Nieuw Zeelandse coach Nick Carr in dienst, die hij sinds kort samen deelt met Edwin Kempes.

De afgelopen maanden betaalde de trainingsarbeid zich uit. Eind vorig jaar bereikte hij de top tweehonderd van de wereld. Dit jaar heeft hij voorlopig vervolg kunnen geven aan zijn opmars met finaleplaatsen op de challenger-toernooien van Waikola Village (Hawaii) en Dallas. Het bracht hem niet alleen naar de 127ste plaats op de wereldranglijst, het leverde hem bovendien een wildcard op in Rotterdam.

Toernooidirecteur Buitendijk belde Verkerk deze maand persoonlijk op om hem mede te delen dat hij de voorkeur kreeg boven lager geklasseerde spelers als Kempes, Siemerink en Van Scheppingen. Verkerk, die eerder debuteerde op de ATP-tour tijdens drie verschillend edities van de Dutch Open in Amsterdam, zag de uitnodiging als een beloning voor zijn harde arbeid.

Het gevoel van euforie verdween echter snel, toen hij een blik wierp op de deelnemerslijst van het indoortoernooi. Met louter spelers uit de topvijftig wist hij op voorhand dat elke loting moeilijk zou worden. De koppeling aan de Santoro, de nummer 27 van de wereld, was in dat licht bezien niet eens ongunstig.

Licht gespannen maar zonder dat de zenuwen hem in de greep kregen, begon Verkerk aan zijn partij op het center court in het matig gevulde Ahoy'. De verrassing was groot, toen de kleine Fransman in de eerste set volledig werd overrompeld door de lange Nederlander en de set binnen een mum van tijd met 6-1 moest afstaan.

In de tweede set kreeg de dubbelhandige Santoro echter langzaam maar zeker meer vat op het spel van zijn tegenstander. De routinier hield de ballen zo lang mogelijk in het spel in de hoop dat Verkerk fouten zou gaan maken. Die kwamen. Santoro pakte de set met 6-3.

In de derde en beslissende set leek de `levende muur' Santoro direct door te stoten naar de overwinning, maar halverwege de reeks kwam de blonde Verkerk nog een keer sterk terug. Het ontbrak hem evenwel aan de macht en de kracht om de strijd op het moment supreme in zijn voordeel te beslissen. Santoro maakte de partij met een welgemikte volley uit.

Voor Verkerk was er slechts een flauw applausje. De laatste belangrijke stap in de richting van de tophonderd bleef vooralsnog uit. Verkerk zal de komende maanden weer buiten de schijnwerpers zijn best moeten doen om een plek op het hoogste podium van het internationale tennis te verdienen.