Renaissance

Geachte heer Van Velde,

Ik voel me geroepen u te feliciteren met het wereldrecord van 1.07,18 op de 1.000 meter sprint en met de gouden olympische medaille, die het directe gevolg hiervan was. Maar dat is niet alles.

Vanwege uw lange manen werd u vergeleken met de broertjes Van Halen. Ik ga graag een stapje verder. U doet me eerder denken aan Jesus Christ Superstar. (De Jesus Christ uit de rockmusical, we moeten er wel voor waken niet te overdrijven.) U bezit charisma, wat zeldzaam is voor een sportman. U heeft mij 67,18 seconden lang verluchting en troost verschaft.

Uw eenzaamheid tijdens uw gouden race hield ik voor een sublieme, nee, lucide soort. En in de klappen die u het ijs toebracht zag ik een bijkans etherische schoonheid. Daarom denk ik niet dat ik u beledig als ik voor u de term halfgod van de plank haal een term waar ik in de regel niet scheutig mee ben. U verdient de kwalificatie. Ik geef u een advies: koester uw 67,18 seconden aan volmaakte eenzaamheid. Zoals een visser zijn gevecht met een bovenmaatse snoek de rest van zijn leven oppoetst. Koester de tijdspanne meer dan de gouden plak, de hoempapa en Mart Smeets tezamen.

Geen kwaad woord over Marts vakmanschap overigens. Ga er maar aan staan: probeer het drama achter het succes in uw geval klapschaatsperikelen, een degradatie tot autoverkoper, en ik meen ook privéproblemen maar eens als kant en klare kaasblokjes in de huiskamers neer te zetten.

U bent nu een voorbeeld voor de mensheid. Tenminste, deze conclusie liet u zich zonder morren door Mart in de mond leggen. Deze wellevendheid siert u. Vooral omdat u weet dat het werkelijke drama eruit bestaat als halfgod door de vertiermaffia tot snackvulsel te worden vermalen. Nog een geluk dat u niet in staat bent het ochtendprogramma Olympisch ontbijt te ontvangen. Het wordt gepresenteerd door Jack van Gelder op de olijke ik-weet-toch-hoe-de-wereld-inelkaar-zit-dus-vul-ik-mijn-zakken melodie. Er wordt ook gekookt. Maar verder geen kwaad woord over Jack, hoor.

Hoe anders ging men in de stadstaten van de Griekse oudheid met zijn halfgoden om. De winnaars werden als goddelijke mascottes binnengehaald en als een embleem van onoverwinnelijkheid tussen de zuilen geposteerd, waar de halfgod, verzekerd van een pensioen, de rest van zijn stramme leven in vrede en voorspoed kon slijten. Amen.

Vindt u het ook niet hoog tijd voor een grimmige renaissance? En vindt u ook niet dat de atleet zijn oude rechten dient te heroveren op de handlangers van Walt Disney? Ik heb alvast een atletenvakbond opgericht. Ik ben het enige bestuurslid. En een achterban ontbreekt nog. Het is mij een eer u uit te nodigen toe te treden tot het bestuur. Uw charisma zal wonderen verrichten. Ik voorspel u: wij worden een zeer machtige beweging. Al blijven wij onze tegenspelers hun grijpstuivers gunnen.