Ieder zijn plek

Op het dorp wordt een oud verhaal nog eens herhaald. De kauwen en duiven maken te veel rotzooi in de kerktoren. Daarom worden de galmgaten nu met gaas dichtgemaakt. Vergeten de tijd, dat vogelmest nog gewaardeerd werd, en door plaatselijke boeren geoogst als natuurmest. Jammer ook voor die ene kerkuil die hier de laatste tijd zat. Je zou denken dat zo'n vogelsoort na eeuwen van cultuurvolgen, aanspraak mag maken op het recht op kerkbezoek. Zeker nu de betere ruïne en vervallen boerenschuur uit het landschap verdwenen zijn.

Tegen de winkelier aan het pleintje laat ik zoiets vallen. De reactie is korzelig. ,,Ja, dan moeten die andere vogels maar niet zo schijten. Die uil gaat maar naar de natuur. Daar is die voor.'' En met een kordate klap, de blik op streng maar rechtvaardig, slaat hij de kassa dicht. Ieder zijn plek.