Het waterhoen

Water is altijd dichtbij in Nederland. Bij water hoort het waterhoen, een schuchtere, bescheiden vogel met een rode bles boven de snavel en een donker, bruinachtig verenkleed. Bij het zwemmen en lopen is de telkens opwippende, witte onderstaart onmiskenbaar. Hij heeft groene zwempoten.

Laatst, begin februari, brak even de zon door en ik zag aan de Amsterdamse Wittenburgergracht het mannetje aan zijn nest beginnen: wat slordig uit het water geplukte takken. Meer niet. Het waterhoentje zoekt altijd de beschutting van struikgewas, liefst dat van een stil stadspark. Het zwemt met rukkende bewegingen. Zijn aartsrivaal is de meerkoet, een kleine zwarte torpedo die de stille waterkip met veel vertoon uit het broedgebied verjaagt. Het waterhoen is ook geen mensenvriend. Het kan, bij alarm of gevaar, onderduiken en zijn snavel als de periscoop van een duikboot boven water houden. Ik vind het altijd een deftige vogel. Het is net of die witte streep over de zijkant een krant is, die hij opgevouwen bij zich draagt.

Illustratie Rein Stuurman, Zien is kennen!

freriks@nrc.nl