`Als de Arabieren ons met rust laten, is Israël zo verdwenen'

,,Israël!'' antwoordt hij, zoals vrijwel alle joodse Israëliërs doen als je vraagt waar ze vandaan komen. Nee, zeg ik, ik bedoel: Uit welk land zijn je ouders naar Israël geëmigreerd? Terwijl hij behendig zijn witte bolide door het yuppenverkeer van Tel Aviv manoeuvreert, knikt hij van oh. Dit zijn geen tijden om in Israël in een bus te stappen, dus heb ik een taxi genomen naar Jeruzalem. Vijfenveertig minuten ga ik met deze man op anderhalve vierkante meter zitten en dat is heerlijk. Er zijn weinig plekken waar je in het Midden-Oosten zo privé kunt praten over politiek als in een taxi.

,,Uit Iran, uit Isfahan.'' Hij spreekt het op z'n Perzisch uit, en blijkt ook in die taal met zijn ouders te praten. Dan heb je dezelfde achtergrond als Shaul Mofaz, zeg ik, de havikachtige opperbevelhebber van het Israëlische leger die zich voorbereidt op een politieke carrière.

Hij knikt, stelt zich voor als Shouki en vraagt of ik wel eens in Iran ben geweest. Enthousiast barst ik los over mijn laatste bezoek, voor de presidentsverkiezingen. Over hoe Iran enerzijds ongekend ontwikkeld en beschaafd is en een revolutionaire bloeddorst aan de dag heeft gelegd in vergelijking waarmee de Arabieren lammetjes zijn. We steggelen wat over de vraag welke regimes erger zijn, de Arabische of het Iraanse, waarbij Shouki het voor de ayatollahs opneemt. Dan vraagt hij bijna terloops: Is Iran een mooi land?

Want zoals Israël de Palestijnse vluchtelingen verbiedt terug te gaan naar de dorpen waaruit ze in 1948 zijn gevlucht of verjaagd, zo verhinderen de meeste staten in het Midden-Oosten dat naar Israël geëmigreerde joden ooit nog eens terug mogen.

We praten verder over Mofaz en de joden uit het Midden-Oosten, de sefardim, die een steeds prominentere rol spelen in de Israëlische politiek. De wegens corruptie opgesloten leider Arye Deri van de derde partij van Israël, Shas, komt uit Marokko, terwijl de nieuwe leider van de Arbeidspartij, Ben Eliezer, uit Irak stamt.

,,Het werd tijd dat wij sefardim ons lieten gelden,'' zegt Shouki opeens grimmig en benadrukt hoe anders de sefardim zijn dan de ashkenazim, de `westerse' joden. ,,Wij koken anders, dragen andere kleding, houden van andere muziek en films. Wij leggen niet alles eindeloos vast in contracten zoals zij. Een erewoord is genoeg. Net als bij de Arabieren eigenlijk.''

Volgens Shouki wordt Netanyahu de nieuwe premier van Israël. ,,Hij weet tenminste hoe je Arabieren aanpakt. Sharon is oud, hij heeft geen plan. We moeten het leger erop afsturen. Arafat en de Palestijnse autoriteiten elimineren en daar dan een marionet benoemen. Zoals Syrië in Libanon. Vervolgens de levensomstandigheden van de Palestijnen verbeteren zodat ze snappen dat Arafat hun alleen ellende bracht.''

We passeren de gemeentegrens van de Eeuwige Stad als de telefoon gaat. Ik vang het woord Jeroesjaliem op, en dan een nogal geagiteerd gesprek. ,,Dat was m'n vrouw'', zegt Shouki, ,,die vindt het niet leuk als ik naar Jeruzalem ga. Gevaarlijk, zegt ze. Ik ben niet bang, ik was een parachutist in het leger.'' We rijden langs bushaltes met daarop Hebreeuwse graffiti als `Arabieren oprotten' en langs verkeersborden in Hebreeuws, Engels en Arabisch, waarbij de tekens van laatstgenoemde taal met zwarte verf onleesbaar zijn gemaakt. We rijden door Mea Sharim, de wijk van de ultra-orthodoxe joden, de haredim, die niet naar vrouwengezang mogen luisteren en de hele dag doorbrengen boven hun studieboeken. Daarin leren ze onder andere dat Arabieren een hekel hebben aan joden omdat in de Torah, het heilige boek van de joden, staat dat je niet mag stelen. Zij zijn zonder uitzondering lijkbleek en kijken dwars door je heen.

,,Wat ik van de haredim vind?'' Shouki snuift maar zegt dan verzoenend. ,,Ik haat ze niet. De meeste mensen die ik ken vinden dat we ze het land uit moeten gooien. Ik niet. Maar ik heb wel een enorme hekel aan ze. Eerst waag ik m'n leven om ze te beschermen en dan werk ik me kapot om ze te voeden.'' Haredim dienen niet in het leger, zijn disproportioneel vaak werkloos en hebben veel kinderen die ook weer veel kinderbijslag krijgen. De geestelijk leider van de ultra-orthodoxe Shas-partij verklaarde vorig jaar dat de Holocaust een verdiende straf was voor de Europese joden die hun wortels hadden verloochend door zich te assimileren.

Weet je, zegt Shouki als hij parkeert op de grens van bezet Palestijns Oost- en joods West-Jeruzalem – hij wil Oost niet in, dus ik moet het laatste stukje lopen. ,,Het enige goede aan Jeruzalem is het bordje: Tel Aviv die kant op.'' Hij voegt eraan toe: ,,De Arabieren zijn zo stom. Als ze vrede sluiten en ons vijf jaar met rust laten, is Israël verdwenen. Boem. Dan slaan wij joden elkaar hier allemaal de hersens in.''