Lydia Lunch

Lydia Lunch is weer boven water. Even leek het erop dat de controversiële zangeres voorgoed was verloren aan de spoken word-branche van de popmuziek, of dat ze zich volledig had gewijd aan het schrijven van filmscripts. Maar getuige de zojuist verschenen korte cd Champagne, Cocaine and Nicotine Stains, is Lunch nog altijd in vorm. Ze zingt weer op de broeierige, kroelende manier die ze al liet horen op haar eerste solo-cd Queen of Siam (1980), en maakt gebruik van dezelfde nachtclub-achtige jazz-arrangementen als toen.

Ze heeft na meer en minder roemruchte exemplaren als Teenage Jesus and The Jerks, Shotgun Wedding en 8 Eyed Spy ook weer een nieuwe begeleidingsband: The Anubian Nights. De twee leden hebben een indrukwekkend palet aan instrumenten en klanken tot hun beschikking, van jaren veertig, jazzy tot hedendaagse dance, zoals blijkt in het instrumentale sluitstuk Potango Tango, waarin de vibrerende synthesizers klinken naast repetitieve trompetten. Maar het mooist zijn hun geheimzinnige, `open' instrumentaties, met plukkende bas en twinkelende gitaaraccenten. Ondertussen is het een genoegen om Lydia Lunch weer eens femme fatale-achtig te horen kwelen: ,,The trouble with being so bad/ is that it feels so damn good''.

Lydia Lunch with the Anubian Nights. Champagne, Cocaine and Nicotine Stains (CDHW 027)