LeMay dankt de Heer en haar cowboy

De Canadese schaatsster Catriona LeMay prolongeerde gisteren haar olympische titel op de 500 meter. Met dank aan God en haar man Bart Doan, een cowboy. De Nederlandse Andrea Nuyt werd vierde.

Catriona LeMay heeft gisteren in Salt Lake City als eerste schaatster haar olympische titel van 1998 geprolongeerd, na vier van de tien afstanden bij de mannen en de vrouwen. Alsof ze een lastige vlieg van zich afsloeg, zo schudde de Canadese sprintster op de tweede en beslissende 500 meter in de Utah Olympic Oval de Duitse Monique Garbrecht van zich af.

De 31-jarige LeMay, een week geleden vlaggendraagster voor Canada bij de openingsceremonie, bezorgde Canada na bijna een week de eerste gouden medaille op de Winterspelen. Andrea Nuyt verspeelde gisteren een bronzen medaille. Na de eerste 500 meter, woensdag, was de wereldkampioene sprint derde, maar die podiumplek verspeelde ze aan de Duitse Sabine Völker.

Bij haar tweede Olympische Spelen werd Nuyt vierde. ,,Heel zuur'', sprak ze na afloop. Met tranen in haar ogen stapte ze van het ijs. Marianne Timmer daarentegen glunderde. Die had haar persoonlijk record met viertiende verbeterd en lijkt klaar voor de 1.000 en de 1.500 meter, waarop ze de titels verdedigt.

LeMay was op de 500 meter al ongeslagen sinds 28 januari van vorig jaar. Een dag eerder had ze voor het laatst een nederlaag geleden. Op de openingsdag van de wereldbekerwedstrijden op de buitenbaan van Helsinki finishte de immer glimlachende Canadese toen als derde, achter winnares Svetlana Zhurova, uit Rusland, en Garbrecht. Op de tweede dag schreef ze de 500 meter op haar naam. Sindsdien verloor ze geen enkele race meer op de 500 meter.

Wel teleurstellend was het dat LeMay haar eigen wereldrecord niet verbeterde. Sinds 9 december vorig jaar staat de snelste tijd ooit op haar naam, 37,22. Ze deed de ijsmeester van Calgary, Marc Messer, een groot plezier door dat record niet te verbeteren. Het deed Messer, die als toeschouwer in Salt Lake City getuige was van haar dubbele overwinning op de 500 meter, plezier dat Calgary het wereldrecord op de 500 meter bij de vrouwen voorlopig in handen houdt. De eerste gelegenheid om dat te verbeteren doet zich ook voor op de Olympic Oval van Calgary, in januari volgend jaar bij de WK sprint. Dat is ook het evenement waar LeMay in stijl haar carrière wil afsluiten. Als het even kan met een wereldrecord onder de 37 seconden.

LeMay voelde in haar jacht op haar tweede gouden olympische medaille de hete adem in de nek van Garbrecht. De Duitse sprak zaterdag de hoop uit dat ze LeMay een beetje zenuwachtig had gemaakt door op de eerste 500 meter zo dicht achter haar te eindigen. Het verschil tussen de Canadese en de Duitse bedroeg slechts vierhonderdste seconde. Boos was LeMay op zichzelf, dat ze de concurrentie zo dicht had laten naderen. Haar woede had bijna 24 uur geduurd, totdat ze gisteren voor haar tweede 500 meter aan de start stond.

In een rechtstreeks duel met de twee jaar oudere Garbrecht nam LeMay met een raketstart direct afstand van de enige vrouw die haar nog van haar tweede olympische titel kon afhouden. In de laatste bocht kwam Garbrecht dichterbij, maar dat gebeurde alleen omdat LeMay dat toestond. Gecontroleerd reed de Canadese op de finish af. Ze hoefde alleen maar voor Garbrecht te blijven om zich voor de tweede achtereenvolgende keer van de olympische titel op de 500 meter te verzekeren. ,,Ik had haar gisteren kunnen verslaan'', zei Garbrecht over de olympisch kampioene, ,,maar ik wist ook dat ze nog sneller kon''.

Garbrecht won de tweede olympische medaille in haar carrière. Bij haar eerste Winterspelen, in 1992 in Albertville, won ze brons op de 1.000 meter. Dat is de afstand waarin ze gespecialiseerd is. Dat geldt ook voor haar landgenote Sabine Völker, die gisteren brons won, haar eerste olympische medaille. De 28-jarige Duitse, sinds december wereldrecordhoudster op de 1.000 meter, legde in Salt Lake City beslag op haar eerste olympische medaille. Garbrecht en Völker gelden zondag als favorieten op de 1.000 meter. LeMay, die liet wetend dat ze nog één seizoen doorgaat, is voor die afstand een gevaarlijke outsider. ,,Maar olympisch kampioen worden op de 500 meter, dat was mijn uiteindelijke doel. De 1.000 meter is niet meer dan een bonus.''

LeMay vond het achteraf moeilijker olympisch kampioene te blijven dan die titel te veroveren, zoals ze dat vier jaar geleden in Nagano deed. Twee keer had ze geen goede race gereden, gaf ze eerlijk toe, maar het was genoeg voor goud. ,,Al een jaar win ik met ruime verschillen, maar hier deed ik dat woensdag niet. Dat is de Olympische Spelen.''

Zaterdag was het verschil met Garbrecht ongebruikelijk klein, gisteren was de marge alweer een stuk ruimer. ,,Ik was woensdag boos omdat ik niet deed wat ik moest doen: een normale race rijden'', zei LeMay, die toegaf dat het geringe verschil met Garbrecht na de eerste dag haar wel wat zenuwachtig had gemaakt.

Meer dan in andere jaren bedankte LeMay de Heer voor haar tweede wereldtitel op de 500 meter. En haar man Bart Doan, de rodeorijder die voor haar laatste race als haar voornaamste mental coach fungeerde. ,,Bart en ik hebben de afgelopen 24 uur zoveel gebeden. Ik weet dat God een plan heeft, en dit was het. God is in control'', zei LeMay zonder dat haar blijde boodschap klef werd. ,,Zonder mijn geloof zou ik niet zover zijn gekomen. Bovendien, zulke goeie races waren het nou ook weer niet. Ik heb niet mijn beste races gereden. Ik reed per slot van rekening geen wereldrecord op de 500 meter.''

Die uitdaging bewaart LeMay voor eigen publiek, in januari 2003 in Calgary.