Fishwick schetst vlotte uitgeverswereld

Zelf werkzaam bij een Britse uitgever, kan Michael Fishwick in zijn debuut Smashing People de uitgeverswereld in de jaren tachtig van binnenuit beschrijven. Thatcherism, snobisme en kapitalisme vieren hoogtij. In het wereldje waarin hoofdpersoon Wilf Wellingborough zich beweegt, draait het vooral om `gossip', zwarte kledij, ontbijt en lunches in de goede restaurants en het kennen van de juiste mensen. Uitspraken als `Mein Gott, I need champagne. Always good for circulation', zijn heel gewoon en een houding die uitstraalt dat je het `te druk hebt met belangrijke mensen om iemand op te merken' is geen reden om de vriendschap te beëindigen. Op bezoek bij een collega-vriend is het ook heel gewoon om de boekenkast eens flink onder de loep te nemen en tot ongewone ontdekkingen te komen. Zo staan in de boekenkast van de mediamagnaat weliswaar niet halve Brakmans zoals bij Giphart, maar wel aan flarden geschoten bundels van Ted Hughes. Kapot geschoten omdat Hughes schuldig is aan slechte poëzie.

Een incrowd wereldje is een dankbaar onderwerp om de draak mee te steken en Fishwick doet dit met verve, al liggen de karikaturen nu en dan erg voor de hand. Een agente uit New York kan bijvoorbeeld alleen nog maar `fabuuuulous' zeggen en Wilf wordt als hoofdredacteur van Arts Unlimited op een manier ontslagen die zelfs in een film wat overdreven zou zijn, om dan ook nog eens opgevolgd te worden door een vrouw die van het mannelijke karakter van het blad af wil.

Maar naast deze karikatuur van de uitgeverswereld gaat het verhaal ook over gebrek aan loyaliteit en communicatie in een wereld die draait om het woord. Smashing People is eigenlijk ideaal om verfilmd te worden (met de gladde Hugh Grant in de hoofdrol): de dialogen zijn vlot, er is genoeg humor en een happy ending.

Michael Fishwick: Smashing People. Vintage, 250 blz. € 13,95