Balletje

Op metrostation Nieuwmarkt in Amsterdam hing gisteravond anderhalf uur voor de wedstrijd NederlandEngeland al een pittig voetbalsfeertje. Op het perron hadden zich honderden Oranjesupporters verzameld en enkele luidruchtige Britannia rulede uiteraard weer de waves – groepjes Engelsen. Engelsen? Waren er Engelsen overgekomen voor dit simpele oefenpartijtje? Jazeker, hoorde ik later, achtduizend liefst.

Voetbal als uitlaatklep voor nationalisme. Het hoort erbij en het viel nu nog mee: slechts zeventien arrestaties. Maar als er gisteravond écht wat op het spel had gestaan, zou Amsterdam weer een belegerde veste zijn geweest, gonzend van dronkemansgezang.

Dit tafereel viel me in de metro op. Ik moet erbij zeggen dat ik een ervaren metroreiziger ben, dus wel het een en ander gewend. Tegen de glazen wand bij de deuren stonden drie Engelsen: een vrouw en een man van half in de twintig en een oudere man met een pet. De vrouw had strokleurig haar en een dik gezicht met bolle, blije ogen. Ze droeg een wit, nauw buiktruitje met in het rood het woord `England' over haar borsten.

Terwijl de trein voortsuisde naar station Strandvliet, hield de vrouw de voorkant van haar spijkerbroek open. De jonge man ging met de rug naar haar toe staan, en terwijl hij doorpraatte tegen de oudere man, liet hij zijn linkerhand rechtstandig in haar broek zakken, zo diep mogelijk naar beneden. Hij krabde wat, bewoog zijn hand op en neer en haalde hem toen weer naarboven, als een hengel die op het droge werd gelegd. De vrouw lachte, de oudere man deed of hij niets gemerkt had.

Een minuut of vijf later kregen we een uitgebreide herhaling van deze gebeurtenis te zien. Ik besef dat ik nu televisietermen gebruik, maar zo was het ook een beetje: we zagen het allemaal achter het glazen scherm van het tussenschot gebeuren.

Rechts van mij zat een allochtoon gezin met kindertjes, en ik hoopte maar voor die ouders dat hun kroost niets gezien had. ,,Papa, wat deed die man met zijn hand in de broek van die vrouw?'' Een vraag die je als ouder de hele avond kan blijven achtervolgen.

Viel er later op de avond nog veel te zien dat hiertegen opgewassen was? Toch wel, als ik de rust mag meerekenen. Toen was er een actie van de CliniClowns, de organisatie die kinderen in het ziekenhuis afleiding bezorgt. We hadden bij de ingang allemaal een oranje clownsballetje uitgereikt gekregen, dat we in de rust minstens een minuut lang op onze neus moesten zetten om het wereldrecord `clownsneuzen dragen' te verbeteren.

Oud-international Aron Winter begaf zich met grote tegenzin naar de middenstip om het voorbeeld te geven. Zijn schouders hingen af, zijn gezicht was naar de grond gekeerd. In geen enkel opzicht kon hij het enthousiasme opbrengen van zijn levenslustige metgezel Foppe de Haan, de trainer van Heerenveen. Friezen houden nu eenmaal van balletjes op hun neus, Amsterdammers veel minder.

Aron hoorde het zijn kinderen straks al vragen: ,,Papa, wat deed jij met dat balletje op je neus?''

O ja, Engeland voetbalde beter.