Mormon City

In restaurant Roberts waar Julia bedient, verschijnen op de twee televisies om de vijf minuten tranen. Tranen van vreugde, tranen van verdriet, als het maar tranen zijn. Het zijn tranen die een relatie hebben met de Spelen. Want alleen tranen zijn tijdens het olympische toernooi interessant voor de televisieomroepen.

Hoe een schaatser of skiër valt, wordt in nauwelijks twee seconden in beeld gebracht. Hoe doet niet ter zake, alleen het verdriet telt. Zelfs een niet-Amerikaanse als de Canadese kunstrijdster Jamie Sale mag om de vijf minuten haar tranen laten zien. Waarom? Omdat ze met partner David Pelletier tijdens de finale van het paarrijden niet won, maar verloor van Elena Berezhnaya en Anton Sikharoelidze uit Rusland. Het publiek in de hal was het totaal niet eens met de voorkeur van de jury en liet dat blijken met onuitputtelijk gejoel. Dus dacht de tv-zender: we schrijven een enquête uit, bent u het eens met de uitslag of niet? Uiteraard wonnen de Canadezen, 96 procent was tegen de Russen. Oftewel: hoe je de kijker kunt manipuleren. En ja hoor, daar kwam de ongelukkige Jamie nogmaals voor de camera uithuilen en de kijkers bedanken voor de steun. Vervolgens was er een Amerikaanse snowboarder die huilde, toen weer een Amerikaanse vader en een Amerikaanse moeder van een skiër die huilden, en nogmaals de beelden van de huilende Jamie. Toen kwam Julia. Ze vroeg waarom ik niet at. Had ik geen honger? Nee, zei ik, van al die huilende mensen word ik verdrietig, ik dacht dat sport leuk was en gezond, maar hier in Amerika zie ik alleen maar sporters huilen. Trek het je niet aan, zei Julia, ze stellen zich aan, en mensen die zich aanstellen weten dat ze op televisie komen. Dat weet iedere Amerikaan.