Een uitzonderlijke missie op Airport 2

Op Airport 2 buiten Salt Lake City staan een kleine twintig helikopters klaar als onderdeel van de Joint Task Force-Olympics. Goed geoutilleerde Blackhawks, Pavehawks en Chinooks die te hulp kunnen schieten wanneer de Winterspelen worden bedreigd.

Brigade-generaal James D. Johnson heeft de uitstraling van een goedaardige opa. Hij heeft nog gediend in Vietnam, vertelt de man die het commando voert over de Joint Task Force-Olympics in Salt Lake City. Trots op wat hij in een ver verleden heeft verricht in dienst van de natie is hij nauwelijks, de talrijke onderscheidingen die hij, eerst als soldaat en later als officier, heeft ontvangen, zeggen hem weinig. Commander Johnson is trots op wat hij nu hier ter plekke mag doen: leiding geven aan de eenheden die de Olympische Winterspelen moeten behoeden voor het kwaad.

In de hangar op Airport 2, aan de rand van Salt Lake City, staan twee helikopters van het type UH-60 Blackhawk. Het zijn twee van de zestien exemplaren die door Johnson en zijn mannen kunnen worden ingezet wanneer gevaar dreigt voor het welslagen van de Winterspelen. Daarnaast heeft de eenheid in West Jordan Army Aviation Support Facility nog de beschikking over enkele helikopters van het type HH-60 G Pavehawk en CH-47 Chinook. Ze maken deel uit van de grootste operatie in vredestijd die door de Amerikaanse Defensie is voorbereid. En daar, zegt Johnson, is hij wél trots op.

Niet dat de eenheid in West Jordan van spectaculaire betekenis is, want geen enkele helikopter en geen enkel bemanningslid is bewapend, maar met zoveel mensen de veiligheid garanderen in het gebied rondom Salt Lake City beschouwt de kleine generaal als een `uitzonderlijke missie'.

Verwacht geen spetterende escapades van de mannen van West Jordan, bezweert Johnson. ,,Daar zijn we niet voor. Er staan weliswaar gevechtsvliegtuigen klaar op andere bases in de omgeving om in geval van schending van het luchtruim boven Salt Lake City in te grijpen, maar wij zijn hier ter ondersteuning. Dat varieert van transport van manschappen tot medische hulp. Maar onze mannen zijn zwaar getraind om onder de slechtste omstandigheden boven de Rocky Mountains te vliegen. Boven de canyons is het weer verraderlijk. Al onze mannen zijn daarom afkomstig uit staten die in de Rockies liggen.''

Sinds medio januari vorig jaar is de Joint Task Force-Olympics al rondom Salt Lake City bezig met de voorbereiding. Aanvankelijk telde de eenheden 1.500 tot 2.000 militairen, afkomstig van de nationale garde en van de reservisten. Na de aanslagen van 11 september 2001 werd het aantal ruim verdubbeld tot omgeveer 4.900 manschappen.

Johnson vertelt dat de totale militaire inzet voor de Winterspelen vóór 11 september 30 miljoen dollar kostte, na 11 september 60 miljoen dollar. ,,Onze eenheid is van evenveel belang als de eenheden die op de luchtmachtbasis met gevechtvliegtuigen zijn gelegerd en de eenheden van de nationale garde die in en rondom de olympische locaties de controles uitvoeren. Ons doel is de Olympics te helpen succesvol te zijn. Over oorlog en aanslagen praten we niet. We zijn er zoals altijd op voorbereid, omdat we militairen zijn in dienst van Amerika. We doen onze plicht.''

Sergeant Mike Adams is Chief-Operator. Hij zegt er voor te zorgen dat de helikopters klaar staan en dat de bemanning alert is. ,,Nee, wij zijn geen fanatieke mensen, wij doen ons programma, wij houden niet van vechten, wij doen wat me moeten doen. Dat doet u toch ook?'' Op de vraag of hij onder de indruk is van het beleid van president Bush antwoordt de sergeant: ,,Het is niet een kwestie van wel of niet onder de indruk zijn, hij is onze president. Ik volg de orders van mijn generaal. Als we morgen naar Californië moeten voor een support, gaan we daar heen. Wij doen waarvoor we geroepen zijn. Inderdaad, ik ben hiervoor gevraagd. En ik zeg graag ja.'' Of hij van sport houdt: ,,Vanzelfsprekend, maar dat doet niet ter zake.''

In de hangar staat naast de helikopters een blinkende fitnessmachine, met duw- en trekapparatuur om de spieren te versterken. Sergeant Adams zegt: ,,Ja, als we niets doen, moeten we in vorm blijven en alert blijven. Onze mannen moeten voorbereid zijn op zware omstandigheden. Bent u wel eens in de Rocky Mountains geweest als er een sneeuwstorm was. Bij onze laatste trainingsmissie voor de Olympics hebben we een skiër in nood gered van de dood. Omdat we snel ter plaatse waren en wisten hoe we moesten handelen. Dat is onze taak.''

Sergeant Adams leidt ons naar buiten. Daar staat het hele arsenaal aan helikopters klaar om op te stijgen, even verder staan de Apaches, de gevechtshelikopters waarover met nog geen woord is gerept. Adams zegt: ,,Alleen in geval van nood zijn de Apaches met wapens inzetbaar. Die staan op elke basis in de omgeving klaar, gewoon routine.''

De demonstratie met een paar Blackhawks is allerminst indrukwekkend. Ze stijgen met veel lawaai op, terwijl op de achtergrond de rustieke witte Rocky Mountains te zien zijn. Brigade-generaal Johnson stelt gerust: ,,De mensen verwachten spektakel. Het is alsof de wereld wacht op een aanslag. Om te kijken wat er gebeurt en hoe wij, het leger, ons verweren. Wij gaan niet uit van het slechte, wij, het leger, zijn klaar om de Olympics succesvol te laten verlopen. Wij zijn niet uit op een combat. Dat is een misverstand. We gaan van vrede uit.''

Of hij in de tijd dat hij er geen actie of training is geniet van zijn aanwezigheid bij de Winterspelen? ,,Ja, ik ben al een keer naar de Medals Plaza in de stad geweest 's avonds. Ik had nog een kaartje kunnen kopen. Geweldig.'' Commander Johnson, afkomstig uit Draper in Utah, overhandigt zijn visitekaartje. Hij wijst op de tekst Joint Task Force-Olympics. ,,Dat ik na een hele lange loopbaan in het leger dit nog mag meemaken.''