Bartoli steekt de draak met de liefde

Ongekend is de populariteit van Cecilia Bartoli in ons land. Aan de vooravond van het eerste van twee recitals in het Concertgebouw kreeg de Italiaanse mezzosopraan van haar platenmaatschappij een vrachtje goud en platina. Er waren gouden platen voor haar cd met aria's van Gluck en voor haar cd Live in Italy. En er was een platina plaat voor haar Vivaldi-cd, waarvan de verkoop de 25.000 overtreft.

Dat Bartoli deze week twee keer een selectie uit haar Gluck-cd zingt in een uitverkochte Grote Zaal is ook opmerkelijk. Wie niet door de sponsor is uitgenodigd, betaalt prijzen van 80 en 68 euro. Het is tevens een bewijs van de populariteit van klassiek. Ook aanstaande zaterdag en zondag wordt zo'n dubbelrecital gegeven door Andreas Scholl, een countertenor met een heel wat schoolsere en minder exuberant hartveroverende presence dan Cecilia Bartoli.

Bij Scholl zijn de prijzen lager, maar hij wordt dan ook slechts begeleid door drie instrumentalisten, bij Bartoli zit het Orchestra of the Age of Enlightenment op het podium met 25 musici. Tussen de zangnummers van Bartoli speelde het orkest levendig en kleurrijk in instrumentale muziek van Gluck en van de Bachzonen Johann Christian en Carl Philipp Emanuel.

De publieke adoratie voor Bartoli ging gisteravond niet zover dat fans aan het slot knielend voor de diva ineenzegen, zoals in 2000 gebeurde. Maar Bartoli kreeg bloemen aangereikt vanuit de zaal en er waren stormen van enthousiasme. Niet alles wat Bartoli doet is totaal perfect of weergaloos. Maar het sympathieke van Bartoli is de ernst waarmee ze onbekende muziek van Gluck opdiept en propageert, terwijl ze die tegelijkertijd relativeert en ironiseert, alsof ze de draak steekt met al dat problematische liefdesgedoe, waarover ze zingt.

Bartoli kan zich zichtbaar verlegen tonen met al die klaterwatervallen van tierelierende nootjes die ze moet kwinkeleren en dan kijkt ze met een blik van: `Ja, wat doe ik hier toch allemaal?' De ene keer kreeg ze daarmee de lachers op haar hand, de andere keer verwierf ze zelfs tijdens een verbluffende coloratuurpassage een aanmoedigend applaus.

Dat vocaal spektakel was terecht voornamelijk gereserveerd voor de toegiften. Het officiële programma telde slechts vijf zangnummers van haar Gluck-cd, veelal langzaam en introspectief en daarin is ze adembenemend. Berenice che fai?, het grootste nummer, blonk uit door superieure tekstuitbeelding: de stemming wisselde van driftig, via wanhopig, teder, liefdevol en gekweld tot heftig doodsverlangen. Het bijzonderste van de avond was juist het enige bekende Glucknummer: Che faro uit Orfeo ed Euridice. Bartoli zong het met maximale contrasten in expressie en tempi anders dan anderen: soms buiten adem snel in de verslagenheid en wanhoop wat te doen zonder de dode Euridice.

Concert: Orchestra of the Age of Enlightenment o.l.v. Alison Bury, viool m.m.v. Cecilia Bartoli, mezzosopraan. Programma: o.a. aria's van Gluck. Gehoord: 12/2 Concertgebouw. Herh.: 14/2.