Wotherspoon valt op beslissende moment

Een medaille winnen op de Winterspelen en plezier hebben. Met die aan zichzelf verstrekte opdracht was supersprinter Jeremy Wotherspoon volgens de persgids van de Canadese schaatsbond naar Salt Lake City gereisd.

Gisteren beleefde The Spoon een zwarte dag. Na zijn eerste olympische meters was al duidelijk dat hij op de 500 meter geen medaille zou winnen, om over zijn plezier in het schaatsen maar te zwijgen. Vijf agressieve passen na de start prikte de wereldkampioen sprint de punt van zijn linkerschaats in het ijs en ging hij onderuit. Zo belandde Wotherspoon met zijn val in het rijtje schaatsbloopers dat na negentien ritten op de 500 meter door de tv-zender NBC kon worden gemaakt.

Zijn boezemvriend en trainingsmaat Casey FitzRandolph had gemengde gevoelens: hij zag een vriend onderuit gaan, maar tevens zijn kansen op een gouden medaille aanzienlijk stijgen. Met een voorsprong van bijna tweetiende seconde op regerend olympisch kampioen Hiroyasu Shimizu begint de Amerikaan vanavond aan de tweede 500 meter. FitzRandolph won gisteren in 34,42, eentiende seconde boven Shimizu's wereldrecord. Naar verwachting zal dat record van de Japanner vandaag sneuvelen.

Wotherspoon, die als beste sprinter meestal in een van de laatste ritten uitkomt, start vanavond in de eerste rit. Hoewel hij in het eindklassement voor de 500 meter geen rol meer kan spelen, is het rijden van een wereldrecord volgens coach Sean Ireland de beste manier om er weer bovenop te komen.

Geen sprinter die de Winterspelen met zoveel vertrouwen tegemoet zag als Wotherspoon. Soeverein was hij vorige maand in Hamar wereldkampioen sprint geworden. Tijdens de vorige Olympische Spelen gold de toen 21-jarige Canadees als favoriet op de 1.000 meter en als een bedreiging voor de toen onaantastbare Shimizu op de 500. Met zilver op die afstand, achter de keizer van de sprint Shimizu, beantwoordde hij aan de verwachtingen, maar zijn zesde plaats op de 1.000 meter – een gevolg van wedstrijdspanning – was een bittere teleurstelling. Voor die afstand was hij immers de topfavoriet.

In Salt Lake City wilde Wotherspoon de zwarte bladzijde van Nagano 1998 omslaan. Hoe anders pakte het gisteren uit. Met Jan Bos stond hij aan de start voor de slotrit op de eerste van twee 500 meters. Vlak voordat de starter het tweetal naar de startstreep dirigeerde, trok de Canadees ter hoogte bij de bovenbenen zijn pak met spierbundelmotief nog even strak. Al vijf passen na het startschot ging het mis. Wotherspoon viel. Bos schrok, raakte uit zijn concentratie door het onverwachte gestuntel van de ervaren kampioen, en reed zonder zijn ideale tegenstander naar de 500 meter verderop gelegen finish. Twaalfde werd hij.

Vlak nadat Wotherspoon was opgestaan, wilde hij zijn weg vervolgen. Het was niet meer dan een reflex. Bijna net zo snel besefte de wereldkampioen dat het geen zin meer had op topsnelheid zijn weg te vervolgen. Nadat hij de handdoek in de ring had gegooid, straalde Wotherspoon meer teleurstelling dan woede uit. Hij smeet zijn zonnebril weg, maar daar bleef het bij. Voor twee gouden medailles was hij naar de Olympic Oval gekomen en al na een paar meter kon hij er één vergeten. Vanavond verschijnt hij desondanks aan de start van de tweede 500 meter. Misschien rijdt hij een wereldrecord, maar meer dan een troostprijs zal dat niet zijn. Wotherspoon kan er hooguit meer zelfvertrouwen uit putten, een onmisbaar ingrediënt voor zijn laatste race, zaterdag op de 1.000 meter.

Na de race liet Wotherspoon de Canadese pers verbijsterd achter in de mixed zone, het ondergrondse gebied in het stadion waar journalisten en schaatsers elkaar treffen. De gevallen kampioen maakte zich snel uit de voeten, zonder commentaar. Rust vond hij in het onderkomen van de Canadese ploeg op een steenworp afstand van de schaatsbaan, in een witte houten bungalow die voor de duur van de Winterspelen tot ontspanningsruimte is omgetoverd. In het rijk van Maple Leaf-vlaggen voorzien clubhuis kunnen de Canadese schaatsers voor en na hun races even tot rust komen.

Boven een poolbiljart hangen daar twee grote spandoeken. De bovenste moedigt Catriona LeMay aan, wereldkampioene sprint en regerend olympisch kampioene op de 500 meter. Simply the best is ze volgens haar teamgenoten van de Saskatoon Lions Speed Skating Club. Daaronder een vlag die leerlingen van Normandeau Elementary hebben gemaakt, de lagere school in Wotherspoons geboorteplaats Red Deer waar zijn vader Bill adjunct-schoolhoofd is. `Of je nou wint of verliest, je blijft de beste', krabbelde Kelly op de vlag.

Uit een trapgat in het clubhuis duikt een vrouw op die zich voorstelt als `de moeder van Jeremy'. In de atletenlounge waar journalisten even niet gewenst zijn, heeft Sharon Wotherspoon haar zoon getroost. Vader Bill en Jeremy's jongere zussen Megan en Danielle komen ook tevoorschijn. Ongevraagd neemt Sharon het op voor haar zoon. ,,Een slechte race maakt nog geen slecht mens van hem.'' Go for the gold Jeremy, schreef een leerling van de lagere school in Red Deer op de vlag boven het poolbiljart. Vandaag eerherstel, zaterdag goud op de 1.000 meter; dan is die valpartij van gisteren weer snel vergeten.