Legendarische rodelaar brengt soapfans in extase

In een kermissfeer wist rodelaar Georg Hackl niet voor de vierde achtereenvolgdende maal een gouden medaille te halen. Het werd zilver. Dat was voor de Amerikanen toch reden de Duitser een rol in een soap te geven.

Rodelen heeft meer weg van een kermisattractie dan van bloedserieuze topsport. Althans voor wie gisteren de éénpersoonsrodelwedstrijd voor mannen in het Utah Olympic Park volgde. Stoere mannen die op hun rug op een sleetje met bijna 140 kilometer per uur door een achtbaan van ijs schieten, dat gaat er wel in bij de Amerikanen.

Met duizenden tegelijk waren de naar spektakel hunkerende Amerikanen naar de rodelbaan hoog in de bergen buiten Salt Lake City getrokken. Zij aan zij stonden ze aan de bochtige ijsgoot te wachten op een voorbijflitsende rodelaar. Hooguit twee seconden zagen ze elke keer een sleetjesman voorbijkomen. Maar dat was lang genoeg om de durfal met een hysterisch gehuil te verwelkomen en hem aan te moedigen om toch zo snel mogelijk door te gaan. Of het een Amerikaan was, een Braziliaan, een Venezolaan, een Italiaan of een Duitser deed er niet toe. Elke voorbijschietende deelnemer gaf aanleiding tot extase.

Wanneer een rodelaar was gepasseerd, trokken baanwachters een gordijn naar beneden om het ijs niet langer bloot te stellen aan de zon. Om vervolgens de blindering weer snel omhoog te trekken wanneer de volgende rodelaar in aantocht was. Wie zich op een hooggelegen punt had opgesteld kon de rodelaar naar beneden zien glijden en wie geluk had uitzicht te hebben op een groot beeldscherm, zag meer van de afdaling dan degenen die zich tegen de rand van de baan hadden gedrukt.

Vijftienduizend toeschouwers waren gisteren op de lugetrack van Utah Olympic Park getuige van de laatste twee van de vier races. Nog nooit was er zoveel publiek op een rodelwedstrijd afgekomen. Voor de insiders was het een spannende middag, want zij stelden zich de vraag of de Duitser Georg Hackl voor de vierde achtereenvolgende keer een gouden medaille zou behalen. Hackl, die in 1988 de zilveren medaille behaalde en vervolgens in 1992, 1994 en 1998 de gouden medaille, stond op het punt geschiedenis te maken.

Het belang van Hackl en zijn gouden greep zal de meeste toeschouwers zijn ontgaan. Zij vermaakten zich immers met elke rodelaar die zich door de ijsgoot durfde te laten glijden. Als kermispubliek juichten ze de mannen toe wanneer zij de race door de achtbaan met succes hadden volbracht. Een deelnemende Venezolaanse 48-jarige vader, werkzaam in Utah, en zijn zoon trokken volop de aandacht en werden aan de eindstreep van camera naar camera gesleept. Folklore heeft zijn charme. Dat sommige deelnemers nauwelijks meer dan drie jaar ervaring op een slee hadden, vergrootte de pret. Een arme Braziliaan die uit koers raakte en tollend door de baan ging, zorgde voor enorme opwinding – en voor nog meer opwinding toen hij aan de eindstreep heelhuids van zijn sleetje stapte.

De baanomroeper deed zijn best het uitgelaten publiek de regels en de techniek van het rodelen bij te brengen – en waarom Hackl en zijn concurrenten zo bijzonder waren. Hackl won niet zijn vierde opeenvolgende gouden medaille. Hij moest zich tevreden stellen met het zilver achter de Italiaan Armin Zoeggeler. De Oostenrijker Markus Prock werd derde.

Hackl toonde zich niet teleurgesteld. Statistieken zeggen hem niets, zei hij op de persconferentie, om vervolgens de Amerikaanse journalisten aan het lachen te krijgen met een gewaagde uitspraak: ,,Fuck history.'' Toen Hackl de persconferentie verliet, kreeg hij het toch te kwaad. Hij barstte in huilen uit, de emoties om zijn anderhalve maand overleden vader werden hem te machtig.

Hackl is een levende legende. Dankzij de triomfen van de Duitser uit Berchtesgaden heeft de rodelsport wereldwijd aandacht gekregen. Hij bedreef topsport. Zijn hang naar perfectionisme, zijn atletische vermogen en zijn geestelijk evenwicht wekten grote bewondering. Hackl kreeg zelfs wetenschappelijk steun bij het ontwerpen van zijn slee, onder meer van autofabriek Porsche. Legendes als die van Hackl lusten de Amerikanen wel. De zilveren medaille (de vijfde olympische medaille) van de 35-jarige Duitser zorgde voor meer publiciteit dan de gouden medaille van Zoeggeler, de man die gisteren de grote Hackl souverein had verslagen.

's Avonds werd op een Amerikaans televisiestation nog maar eens het levensverhaal van Hackl in woord en beeld verteld. Hoe zijn eerste trainer en rodelbaanbouwer Josef Lenz eens te laat van de rodelbaan was gestapt, daardoor door een voorbijschietende slee werd geraakt en daarbij een onderbeen verloor. Dat was eind 1993, kort voor de Spelen van Lillehammer. Hackl was zeer van slag door het ongeluk, maar slaagde er vervolgens toch in zijn tweede gouden medaille te behalen. Na afloop van de race in Lillehammer deelde Lenz zonder linker onderbeen uiteraard in de vreugde. Lenz is overigens de ontwerper van de rodelbaan in Utah Olympic Park.

En dan is er het verhaal van zijn vader die eind december vorig jaar tijdens een wedstrijd van zijn zoon aan een hartinfarct overleed. Georg twijfelde of hij begin februari nog aan de Spelen zou deelnemen. ,,Mijn vader zou gewild hebben dat ik toch mee zou doen, hij was mijn beste supporter'', zei Hackl begin januari. Met dat verhaal, het verhaal van zijn vader, dat van zijn trainer en van zijn bijzondere medaillereeks, werd Georg Hackl in Amerika de afgelopen dagen onthaald als een attractie, als een hoofdpersoon in een televisiesoap.

Vandaar ook zijn ondeugende opmerking fuck history. Hij houdt niet van statistieken en ranglijstjes, waar Amerikanen zo dol op zijn, Hackl houdt van rodelen. Een rol in een soap en een kermisattractie is niet aan een serieuze sportman als Hackl besteed. Diplomatiek zei hij gisteren dat de aanmoedigingen van het Amerikaanse publiek hem waren bevallen. ,,Het is nieuw voor mij voor zoveel publiek en onder zoveel lawaai te rodelen. Het is me goed bevallen.''

Op dat moment zwaaiden de kermisgangers buiten met Amerikaanse vlaggen. Waarom? Omdat een landgenoot op de vierde plaats was geëindigd op een sportonderdeel dat tot voor kort geen Amerikaan bezig hield. Al weer een reden voor een feest in Salt Lake City.