En `au' sprak de minister

De fabrieksdirecteur leidt de minister rond tussen grote vierkante machines, gevolgd door een schare fotografen en verslaggevers. Een hoge ambtenaar in donkerblauw pak kijkt toe.

De minister knikt goedkeurend, terwijl de directeur haar de werking van de machines uitlegt. Maar hij heeft ook een grote koekenpan achter zijn rug en probeert de minister daarmee te slaan. Eerst lukt dat niet, omdat ze telkens opkijkt als hij de koekenpan opheft. Dan slaagt hij en klinkt een galmende dreun als de pan haar hoofd bereikt. ,,Au'', roept de minister. De cameraman richt zijn lens, de verslaggevers schrijven in hun notitieboekje.

Daarna vervolgt de minister haar wandeling langs de machines, alsof er niets is gebeurd. Ze babbelt over export. ,,Dus dit is een succesverhaal'', zegt ze.

,,Ja, we exporteren ook naar Zweden'', zegt de directeur.

,,Ik hoop dat u de reductie van douanerechten succesvol vond'', zegt de minister.

Als antwoord geeft de directeur haar weer een dreun. ,,Au'', roept ze.

De bezorgde ambtenaar: ,,Ik denk dat we waarschijnlijk verder moeten.''

De minister blijft onverstoorbaar: ,,Ik ben hier juist in geïnteresseerd.''

Weer krijgt ze de behandeling met de koekenpan, weer ,,au'' en de ambtenaar dringt aan: ,,Ik denk dat we waarschijnlijk verder moeten.''

De minister verbaasd: ,,Hoezo? Lopen we achter op ons tijdschema?''

Ambtenaar, op zachte discrete toon: ,,Nee, dat niet maar de heer Purvis slaat u op het hoofd met een koekenpan.''

De minister wandelt door en uiteindelijk slaat de directeur haar tegen de grond en ramt erop in, telkens opnieuw galmt de koekenpan, terwijl de pers belangstellend toekijkt. Daarna staat de minister op, geeft ze de directeur een hand, ook de topambtenaar bedankt hem uitvoerig en het gezelschap vertrekt.

Het zou een nachtmerrie van een politicus kunnen zijn. Het was briljante satire van de BBC's The Big Train die gisteren een nieuwe serie afsloot. Het keurig geritualiseerde thaiboksen van de politiek in beeld gebracht.

De minister krijgt ervan langs. Stel: een minister heeft door grove nalatigheid de dood van zestig Haïtiaanse kinderen op haar geweten. Het land zou te klein zijn. Vergeleken daarbij krijgt het relatief onbekende bedrijf Vos, dat de met antivries aangelengde glycerine voor een Haïtiaanse kinderhoestdrank leverde, weinig tv-aandacht. Waskracht! bracht gisteren naast eigen onderzoek ook gedramatiseerd in beeld hoe een fictief bedrijf door op tijd fouten op te biechten vervolging kan ontgaan via een schikking met Justitie. In het geval van Vos waren nog niet eens de autopsierapporten bestudeerd. Haïtiaanse kinderen vallen niet onder artikel 1 van de Grondwet.

Maar ik had het over The Big Train. Net als The Fast Show bestaat die uit vele korte, satirische items, snel achter elkaar, in de traditie van Monty Python's Flying Circus. Het is ook wel bij het Belgische Ketnet te zien, en de BBC herhaalt het regelmatig. Het nummer van de minister wil ik graag nog een tweede keer zien. En ook dat van een dag uit het spannende leven van een bankemployé, van het opstaan tot het naar bed gaan, verteld in de ik-vorm met een kinderstemmetje. Dat klassieke item zag ik een maand of wat geleden weer op de Belg. Waarom niet aangekocht in Nederland? Humor is populair genoeg.

Er zijn dappere pogingen tot een Nederlandse Big Train. De VARA had afgelopen herfst zeven afleveringen van Daar vliegende panters. Ze moeten er zeker mee doorgaan, veelbelovende items ook, maar het niveau van The Big Train haalde het niet. Jiskefet heeft knappe scènes, maar neigt tot langdradig uitmelken van een idee. In de Nederlandse series wordt vaak te veel gepraat. Soms vluchten ze in gemakkelijke schuttingtaal.

Er zijn steeds meer grappige reclamefilmpjes. Daar zit veel visueel vernuft achter. Soms is het een commentaar op de samenleving. De selecties van reclames uit de hele wereld die Net5 soms uitzendt zijn bijna even goed als The Big Train. Had de omroep maar geld om een humoristisch item eindeloos te herhalen tot het perfect is.