Bezoek

Slagregens beukten gistermiddag op minister Klaas de Vries van Binnenlandse Zaken in terwijl hij een werkbezoek aan Rotterdam bracht, maar de minister stelde zich moedig aan het hoofd van een groepje met rode petten en rode sjaals uitgeruste PvdA-werkers (de minister droeg alleen een rode sjaal).

Ik mocht het gezelschap vergezellen naar een zaal van restaurant Engels waar de RET, de Rotterdamse openbaarvervoersorganisatie, de minister ontving. De heer Engels senior, eigenaar van dit familiebedrijf, leidde persoonlijk de minister de zaal binnen het zijn die momenten die een gewone burger hevig jaloers maken op de status van het ministerschap.

Niet voor lang overigens, want de minister kreeg amper de tijd om zijn broodje en zijn glaasje melk weg te werken. Er moest die middag nog veel gepraat en rondgereden worden. Terzake dus. Een gezelschapje RET-functionarissen en politiemensen, Kamerleden en Rotterdamse PvdA'ers zou met de minister de veiligheid in het openbaar vervoer van Rotterdam behandelen. Het duurde maar een halfuurtje, maar dat bleek voldoende om de hele sociale problematiek van Nederland, inclusief alle multi-etnische kwalen, overhoop te halen. Het lijkt typerend voor het Nederland van nu: geef ons vijf minuten, en we zitten enthousiast te kakelen over verloedering, normvervaging en de (allochtone) jeugd die nooit meer deugen zal.

De minister riep het onheil zelf over zich af. Een RET-directrice had gezegd dat er eind 2003 tourniquets (elektronische poortjes die een chipcard als vervoersbewijs kunnen `lezen') in alle Rotterdamse metrostations zullen zijn. Hard nodig, want het zwartrijden loopt volledig uit de hand. Een buitenlandse student had onlangs tegen de directrice gezegd: ,,Geweldig dat hier het openbaar vervoer gratis is.''

Tourniquets dus, en meer conducteurs op de tram. Toen minister De Vries dat hoorde, vroeg hij droogjes: ,,Vertel me eens, waarom heeft dat zo lang moeten duren met die tourniquets? Dat weten we toch al dertig jaar?'' Het klonk alsof een bewoner van de Sahara aan God vroeg: ,,Waarom moet het hier altijd zo droog zijn? Je weet toch dat water helpt?''

Het gezelschapje RET'ers viel bijna hijgend over de minister heen. ,,Het is altijd onwil geweest, ook van de politiek, om met chips te werken'', riep de RET-directrice. ,,De politiek schoot tekort omdat er geen minister was die zei: zó moet het'', ondersteunde PvdA-Kamerlid Van Heemst haar. ,,Ons personeel wordt dagelijks uitgescholden en bespuugd'', meldde een ondernemingsraadslid van de RET verontwaardigd, ,,hier draagt ook de politiek verantwoordelijkheid!''

Een andere RET-man vertelde over een metrobestuurder die een graffitiboefje aan de politie had overgedragen. ,,De volgende dag stond de opa van het ventje klaar om de bestuurder te verbouwen.'' Het PvdA-gemeenteraadslid Van Middelkoop zei daarop streng: ,,We moeten weer normen bijbrengen op school. En opa moet het gevang in.''

De minister beet in zijn broodje. Hij besloot de rest van de dag zijn woorden beter te kiezen.