Stuurbaard Bakkebaard

Dat Stuurbaard Bakkebaard op tournee was met De Kift, is niet zo raar. Net als die band en lui als Krang, Meindert Talma & The Negroes en Plan Kruutntone put dit trio niet zozeer uit Angelsaksische rocktradities, maar plukt men uit allerlei invloeden het hunne voor een relatief eigen geluid.

Zo sijpelt er naast de hoofdstroom van de degelijke, maar niet bijster fantasievolle polderrock van Bløf, De Kast en De Dijk een karakteristiek beekje van alternatieve nederpop.

Stuurbaard Bakkebaard, dat zijn bestaan begon als straatduo, zingt slechts incidenteel in het Nederlands. Maar als dat gebeurt, dan gaat het wel meteen over de Coentunnel.

Frans, Spaans en Engels zijn even populair bij dit polyglotte trio, dat af en toe cabaretesk, maar vaker nog schots en scheef op de manier van Tom Waits en met een hoop frisse energie uit de hoek komt.

Misschien is de zang van Stuurbaard Bakkebaard niet hun sterkste punt, want die is steevast met de nodige `distortion' opgenomen. Dan is een zwakte mooi uitgebuit, want op die manier kleuren de schurende zangpartijen mooi bij het even rafelig als organisch klinkende bandgeluid. Dat het al wat oudere nummer Ou est le bonbon, waarin cajun en garagerock een elegant dansje aangaan, maar een fikse hit moge worden.

Stuurbaard Bakkebaard: Chuck (Chuckophonic 1) distr. Munich