The Von Bondies

Het is me het hypje wel: Jack White en zijn White Stripes. Drie aardige, maar incoherente plaatjes gemaakt, doodgemoedereerd een link leggen met de kunst van De Stijl, en er nog mee wegkomen ook. Erger is dat White beticht wordt van het ,,redden van de blues''. Eén middagje in de platenzaak leert je dat die verdienste even gemakkelijk op het conto van honderden andere bandjes geschreven kan worden.

Toch heeft de hype een voordeel. We leren de rock `n' roll-scene van Detroit kennen, want menig lokale groep maakt gebruik van White's succes. Neem the Von Bondies. Leuke trash-band met een rechtlijnige opvatting over hoe hun debuut Lack of Communication klinken moet: een dosis Gun Club, een scheut Oblivians, maar dan de zang wat donkerder en de schema's iets traditioneler. En het belangrijkste Jack White als producer. Die heeft waarschijnlijk verordend dat de reverb-knop op tien moest, want verder is er aan dit album niet zoveel geproduceerd. Blijft de kwaliteit van composities over. Die is vrij hoog, vooral als er met clichés gespeeld wordt zonder lollig te doen. Ook in tempowisselingen blinken the Von Bondies uit. Hun kennis van de rock `n' roll krijgt in de meeste nummers dan ook een overtuigende Von Bondie-draai. Slechts één keer loopt alles in de soep: het overgeproduceerde In the act valt volkomen uit de toon. Dat zal aan Jack White liggen. Caught in the act, zullen we maar zeggen.

The Von Bondies, Lack of Communication / Sympathy For The Records Industry, SFTRI 658