Openingsceremonie

Na vier jaar trainen en voorbereiding breken eindelijk de Olympische Winterspelen aan. De spieren van de deelnemers zijn soepel, de wilskracht optimaal. Elke verstoring van het ritme richting de ultieme race kan funest zijn. En dan komt de openingsceremonie, die bij de Winterspelen doorgaans niet plaatsvindt in een zwoel zomerzonnetje. Als verder het organiserende land zijn blijheid uit door een urenlange bijeenkomst, weten we voldoende. De echte toppers, de echte kanshebbers, komen niet bij de kachel vandaan om de plechtigheid bij te wonen. Een betere manier om jezelf uit te schakelen is er bijna niet. Of de vaderlandsliefde moet door een of andere reden in verdachte hoeveelheden door de aderen worden gepompt.

Het kan trouwens ook nog andersom: wél bij de openingsceremonie aanwezig zijn en daarna van de aardbodem verdwijnen. Dat gebeurde bij de eerste Winterspelen in 1924 met Estland, dat één deelnemer had gestuurd. Speciaal voor hem werd zijn nationale vlag het stadion binnengedragen, waarna hij als dank niet meer verscheen voor zijn wedstrijden. In naslagwerken is over deze geheimzinnige figuur weinig meer bekend dan `de Est'.

Vier jaar later in Sankt Moritz liepen alle deelnemers mee in hun sporttenue, totdat het feest ruw werd verstoord door een enorm noodweer. Iedereen in het stadion vluchtte weg en daarmee was de opening voorbij. Weer vier jaar later, in Lake Placid, was het duidelijk de schuld van de organisatoren dat het uit de hand liep. Tot grote hilariteit op de tribunes waren de Amerikanen vergeten lopers neer te leggen op de ijsvloer, zodat niemand kon blijven staan. Het vertoonde deed meer denken aan slapstick dan aan een plechtige olympische opening.

Het zat de Amerikanen eigenlijk nooit mee tijdens de openingsuren, want ook in 1960 veroorzaakte een koudefront grote problemen in het Olympisch Stadion in Squaw Valley. De technische voorbereidingen waren ditmaal perfect: voor de eerste maal in de olympische geschiedenis was een stad speciaal voor dit evenement uit de grond gestampt. Tien jaar daarvoor bestond Squaw Valley nog niet eens! Een sneeuwstorm voor de ceremonie zorgde voor een relatief laag bezoekersaantal, omdat de rest was vastgelopen of thuisgebleven.

In 1980, wederom in Lake Placid, kleumde eveneens een groot aantal mensen in de vrieskou, omdat het vervoer slecht was geregeld. Tijdens de opening vroor het vijftien graden en daarom besloten de meeste sporters niet op te dagen. Het was gewoon te koud en te gevaarlijk voor de spieren. De enige sporter zo'n beetje die wel verscheen was de latere olympische koning Eric Heiden, die de eed aflegde.

Het ging dus juist in de Verenigde Staten vaak mis tijdens de opening. Kan iemand het de sporters dan kwalijk nemen dat ze vannacht besloten om binnen te blijven?

jurryt@xs4all.nl