Natalie Merchant

Zelfs de altijd kwinkelerende stem van Natalie Merchant blijkt gevoelig voor de tijd. Het leven lijkt uiteindelijk ook haar eronder te krijgen: Merchants zang is inmiddels heel wat lager en introverter dan toen ze tien jaar geleden de groep 10.000 Maniacs aanvoerde. Op haar nieuwe cd Motherland is ze bij momenten bijna onherkenbaar. Dan lijkt het alsof de geest van Nina Simone bezit van haar nam, met een stem die zo'n pijn herbergt dat het luisteren moeilijk wordt – hoe mooi het allemaal ook is.

De moeder uit de titel zou op haarzelf kunnen slaan. Merchant laat zich in haar nummers kennen als een eigentijdse Florence Nightingale die met groot erbarmen zingt over het leed dat ze om zich heen ziet. Die betrokkenheid blijkt niet alleen uit haar muziek, ook in het dagelijks leven staat Merchant bekend om haar inzet voor sociale doelen als daklozen en dierenrechten en tegen huiselijk geweld.

Maar ze heeft ook een andere kant. In een aantal liedjes treden weerbaarder personages op de voorgrond. Dan laat Merchant haar prachtige timbre voluit klinken en leren we haar kennen als een opgeruimde ziel met vertrouwen in de toekomst – al is de blues whine nooit ver weg. De nummers worden begeleid door een keur aan muzikanten (waaronder Van Dyke Parks en Mavis Staples van The Staple Singers), die samen spelen in een warme, rootsy stijl: gedempte drums en violen met als enige op de voorgrond een indringend trillende gitaar. De puurheid van Natalie Merchant wordt op deze manier mooi ingebed in gevoel voor traditie. Vergeleken bij de weinig vormvaste aspiraties van de 10.000 Maniacs is ze met deze traditionele stijl beter gediend. Want Merchant maakt altijd de indruk dat ze niet helemaal in deze tijd past. Merchant, op het zwart-witte hoesje temidden van suggestieve appeltjes (zonde? appeltaart?), heeft hier haar vorm gevonden.

Natalie Merchant. Motherland (Warner Music 7559 62721)