Europese School

Leerlingen van de Europese School in Brussel kunnen vaak niet meer aarden in eigen land, schrijft Caroline de Gruyter in `Verlangen naar een anker' (Z, 5 januari).

Met name kinderen uit een gemengd huwelijk zouden zich niet aan kunnen passen en het idee hebben geen eigen identiteit te hebben. Deze `loss of identity' zou niet gelden voor kinderen van diplomaten daar dezen gewend zijn aan het steeds maar weer moeten verhuizen. Althans, volgens Caroline de Gruyter in het artikel.

Zelf ben ik ook een Eurokid. In 1998 behaalde ik mijn eindexamen aan de Europese School Brussel I, toen deze nog de Nederlandse afdeling huisvestte. Ik heb daar mijn hele middelbare-schoolperiode gezeten, zes jaar lang. Hoewel ik in Brussel woonde, ben ik slechts enkele keren per jaar naar Nederland gegaan. Nu studeer ik in Nederland en ik heb nooit het gevoel gehad dat ik mijn identiteit kwijt was, mij niet kon aanpassen, zoals het geval zou zijn na een langer verblijf aan de Europese School. Zou het zijn omdat ik naast een Eurokid ook een diplokid ben?

Nee. Want in mijn ogen is een kind van een diplomaat in dit geval hetzelfde als een kind uit een gemengd huwelijk zijn. Kinderen uit een gemengd huwelijk weten niet welk land ze als het hunne moeten beschouwen: het land van hun vader, van hun moeder of het land waar zij nu wonen. Voor een diplomatenkind is het echt niet veel anders. Wanneer je elke vier jaar verhuist, weet je ook niet welk land je thuis is. Nergens blijf je lang genoeg om echt te wennen en het je thuis te noemen. In Nederland woont de familie, maar vriendjes en vriendinnetjes niet.

De Europese School is een smeltkroes van nationaliteiten. Elk land dat vertegenwoordigd is, heeft zijn eigen cultuur, zijn eigen kledingstijl en gewoonten. Het wordt geaccepteerd van elkaar. De naam doet misschien denken aan een school waar alle leerlingen volgens eenzelfde maatstaf leven die volstrekt verschilt van een `normale' school, maar de realiteit is minder waar. Zo is de Nederlandse afdeling een Nederlandse klas als iedere andere klas in Nederland, al zitten er misschien zes Belgen tussen. Je bent geen vreemde eend in de bijt, wanneer je terug komt in je `eigen' land, want je hebt al die jaren conform de tradities en gewoonten van dat land geleefd. In Nederland weet je misschien niet wat er de afgelopen jaren in GTST is gebeurd, omdat RTL4 niet zonder schotel ontvangen kan worden, maar of dit nou je identiteit wegneemt en je vermogen om je aan te kunnen passen?

De leerlingen die werden ondervraagd geven naar mijn mening geen realistisch beeld van de werkelijkheid. Zij zitten nog op school. Waar zijn de verhalen van de `graduates'? Mijn schoolvrienden uit Duitsland, Ierland, Denemarken en Spanje hebben ook nooit problemen ondervonden bij het teruggaan naar het vaderland. Onder hen zijn kids uit gemengde huwelijken, diplokids, Commissiekids, en Eurokids. Ze hebben allemaal 12 jaar op de Europese School gezeten. De identiteit? Die hadden ze nog, net als het gezonde, volwassen aanpassingsvermogen om kleine verschillen weg te wissen. En dat is in de multiculturele en tolerante samenleving die Europa heet echt niet moeilijk.