Argentijnen zien in Spanje een soort Disneyland

Veel Argentijnen zoeken hun heil elders nu het land in diepe crisis verkeert. `Waarheen kan me niet schelen, als ik maar wegkom uit deze zooi.' Spanje blijkt favoriet.

Helemaal tot om de hoek staat de rij voor het Spaanse consulaat. Sommigen hebben klapstoeltjes meegenomen. Zoals Blanca Manquello (61). Al sinds half twaalf de vorige dag wacht ze op haar beurt voor een visum. Haar grootouders komen uit Baskenland. Maar zij wil naar Madrid. Daar heeft ze een tante. ,,Ik heb al een keer met haar door de telefoon gepraat'', vertelt Blanca. Verder kent ze haar tante alleen van foto's. Zelf is ze nog nooit in Spanje geweest. Toch weet ze zeker dat het er beter zal zijn. ,,Hoewel'', zegt ze aarzelend. ,,Mijn tante leek niet erg in mijn lot geïnteresseerd.'' De Argentijnen die niet weg willen zijn deze dagen met een lampje te zoeken. De één kijkt hoe hij bij de broer van haar schoonzoon in Amerika kan intrekken. De ander hoe hij een verloren achterneef in Duitsland kan benaderen. ,,Het kan me niet schelen waar ik naartoe ga'', zegt bouwvakker Tomás Albertini (52). ,,Als ik maar wegkom uit deze zooi.''

De meeste Argentijnen zoeken hun heil nu bij hun Italiaanse of Spaanse wortels. ,,Eigenlijk zijn we allemaal Europees'', zegt Milva de Checchi (28) in de rij. Haar achternaam is Italiaans, maar haar moeder is in Spanje geboren. Daarom hoopt ze de Spaanse nationaliteit te krijgen. Ze had dat voor haar 21-ste jaar al moeten aanvragen, legt de bewaker die langs de rijen loopt uit in zijn slissende Spaans. ,,Maar misschien veranderen ze die wet in maart.'' ,,Hoe heeft Máxima haar Nederlandse nationaliteit eigenlijk gekregen'', roept een jongeman. Hij is al zes maanden bezig is met `Spaans te worden', zegt hij. Ondernemer was hij. Hij had privé-ambulances. Nee, gewonden zijn er nog wel. ,,Maar ze betalen niet meer.''

Het doet Gustavo Alverez (32) helemaal niets zijn geboorteland te verlaten. ,,Ik hoef nooit meer terug. Voor mijn part emigreert iedereen, en drijft Argentinië af naar de Zuidpool'', zegt hij baldadig. Dezelfde onverschilligheid klinkt ook bij anderen. ,,Waarom zou ik hier moeten vechten'', vraagt Daniel Gómez (44). Hij draagt een paardenstaart en moderne kleren. Hij is modeontwerper. ,,Er is hier niets meer te halen. Alleen corruptie. We waren het rijkste land van Latijns-Amerika. Nu lijken we Zambia wel.'' Hij kijkt of het lukt de Spaanse nationaliteit te krijgen, zo niet dan gaat hij illegaal. Want ook al gaat het straks door een wonder beter: ,,Over tien jaar zitten we weer met hetzelfde.''

In de straten van Madrid en Barcelona valt de laatste maanden steeds vaker het zangerige Argentijns te horen. Ondanks de gemeenschappelijke taal en een gedeelde geschiedenis hebben de meeste Argentijnen geen enkel idee van het land en de gewoonten. ,,Maar ik voel me hier op mijn gemak, zegt geluidstechnicus David Mantecon (36) in de bus naar Majadahonda, een voorstadje van Madrid. ,,Ik mis alleen mijn vier kinderen die straks overkomen.''

Inpakken en wegwezen, de laatste mag het licht uitdoen: zo laat zich de stemming onder de jonge immigranten in Spanje samenvatten. Ze nemen op de koop toe dat bij aankomst het werk in Spanje niet altijd voor het kiezen is. ,,Veel Argentijnen denken dat het hier in dat opzicht een soort Disneyland is'', meent Juan Martín (28 jaar). Hij is acteur, maar verkoopt nu huisalarminstallaties in Madrid. Zijn vriendin (23) bedient in het café. Maar ze zijn best tevreden. ,,Hier heeft het werk nog waardigheid en kan je redelijk leven van je geld'', zegt Juan, ,,In Argentinië word je simpelweg niet uitbetaald aan het einde van de maand. Voor jou tien anderen.''

Begin vorig jaar werden de nieuwe, strengere immigratievereisten van de regering-Aznar van kracht, maar de indruk bestaat dat menig Argentijn zich hier weinig van aantrekt. Juan kwam, net als de meesten van zijn landgenoten op de bonnefooi met een toeristenvisum het land binnen. Daar moet je ook voor in de rij staan voor het Spaanse consulaat in Buenos Aires. Maar de procedures zijn lang niet zo tijdrovend en met een beetje advocaat valt er uiteindelijk wel wat te ritselen. In ieder geval gaat het sneller dan het claimen van de Spaanse nationaliteit. ,,Als je daar op moet gaan zitten wachten, duurt het tot 2006'', zegt Juan. ,,En dan ben ik misschien wel dood.''

De Argentijnen behoorden de afgelopen jaren tot de kleinste groepen onder de snelle aanwas van immigranten in Spanje. Hoewel harde cijfers nog ontbreken, bestaat de indruk dat de al dan niet illegale immigratie echter snel groeit. Argentijnen onderscheiden zich daarbij door hun vaak hoge opleidingsniveau. Roberto González (41 jaar) is accountant bij het internationale adviesbureau KPMG. Sinds november zit hij op het kantoor in Madrid, zijn vrouw en twee kleine kinderen zijn net twee weken geleden overgekomen. Definitief.

González heeft geluk: niet alleen had hij al werk, ook nam hij net op tijd al zijn banktegoeden op toen hij uit Argentinië vertrok. Sinds hij in Madrid woont wordt hij overstelpt met e-mails van vrienden die ook van plan zijn te vertrekken. Hij kan alleen maar positief zijn over Spanje. ,,Argentinië is permanente gekte. Ik kom weer een beetje tot rust.''

González' enige zorg is wellicht werk voor zijn vrouw, die psychologe is. Spanjaarden zijn immers aanzienlijk minder geneigd tot introspectie dan de aan therapie verslaafde Argentijnen. ,,Maar als de instroom van Argentijnen zo doorgaat'', meent hij, ,,is hier straks werk genoeg voor psychologen.''