Cowboy is raar geval

Met de pr van Sara van der Heide zit het wel goed. Afgelopen oktober was ze een van de winnaars van de Koninklijke Subsidie voor Schilderkunst met haar doek Me and the Queen, waarop ze zichzelf naakt tegenover Hare Majesteit had afgebeeld. Foto's van de uitreiking haalden bijna iedere voorpagina. Dat Me and the Queen een uiterst matig schilderij was, viel in alle consternatie nauwelijks op. Zoals het merendeel van de recente subsidie-winnaars leek Van der Heide met deze oprisping haar portie roem wel achter de rug te hebben.

Maar nu duikt ze ineens op bij galerie Fons Welters. Met een solo-tentoonstelling. Reden tot nieuwsgierigheid: is Welters, gerenommeerd rustig, met een goed oog, ook gevallen voor het pr-virus? Het lijkt er op. De expositie heet Beau Monde en in het persbericht wordt gretig gemeld dat Van der Heide `af en toe bijklust als fotomodel'.

Wat pleit voor de schilderes is dat de Beau Monde uit de titel niet de beau monde van soap-, film- en televisiesterren is. De titel laat zich tamelijk letterlijk nemen – Van der Heide toont een kleurrijke wereld vol bomen, kleuren, vruchten en beesten. In sfeer doen ze wel wat denken aan het werk van Gauguin, alsof Van der Heide op zoek is naar een mooie, naïeve wereld, waarin zelfs een dode man nog iets vredigs heeft.

Dat de doeken zijn gemaakt naar foto's haal je er niet direct uit. Dat komt enerzijds doordat alle doeken op één na met ei-tempera zijn geschilderd, een dunne, transparante verf die de voorstellingen iets mystieks geeft. Tegelijk komt dat doordat Van der Heide technisch nog zoekende is. Haar doeken zijn vreemd ongelijkmatig, typisch voor een schilder die zijn stijl nog niet gevonden heeft. Het beste voorbeeld daarvan is Voor Marcel, waarop een cowboy staat, tegen de achtergrond van iets dat op een kustlijn lijkt. We zien een muur, een paar bootjes, geschilderd in donkere tinten. Het vreemde is dat de lege ruimte prachtig geschilderd is, een stapel vlekken met een adembenemende diepte. Maar de cowboy, die prominent op de voorgrond staat is een raar geval. Zijn gezicht is zacht en subtiel, maar zijn linkerbeen hangt er bij als, tsja, een afgerold condoom, wat nogal afbreuk doet aan het geheel.

Voorlopig laat het werk van Van der Heide zich nog het beste karakteriseren als `Rob Birza op Tahiti', maar dan slechter geschilderd. Maar haar ontwikkeling sinds Me and the Queen geeft reden tot hoop. En als schilder kun je meestal langer mee dan als fotomodel.

Sara van der Heide: Beau Monde. Galerie Fons Welters, Bloemstraat 140, Amsterdam. Di t/m za 13-18u. T/m 23 februari.