Viva Máxima 1

Met stijgende verontwaardiging heb ik kennisgenomen van de column `Viva Máxima' van Amanda Kluveld in deze krant van 5 februari. Vooropgesteld: ik ben geen overtuigd monarchist, heb een diepe afkeer van elk totalitair regime en steun al vele jaren de activiteiten van Amnesty International. Vrijheid van meningsuiting is voor mij, als voor vele anderen, een onaantastbaar goed en dat geldt dus ook voor uw columniste. Dat zij daarbij op een zelfingenomen, pedante wijze haar eigen nobele zienswijze over het goed en het kwaad in de wereld tentoonspreidt, is haar goed recht. Mij komt die edele opstelling nogal goedkoop voor.

Maar het valt onder uw redactionele verantwoordelijkheid een dergelijke column op dit ogenblik in uw blad op te nemen. De publieke discussie over de achtergronden van de bruid hebben in ons land in alle openheid gedurende meer dan een jaar gewoed. Volgens de mening van haast alle Nederlanders is die discussie zaterdag j.l. op waardige wijze afgesloten. Ik betreur het dan ook in hoge mate dat u het juist geacht hebt die discussie, door middel van opname van deze column, weer en op deze aanvechtbare wijze te heropenen.

Indien de bruid, als toekomstig lid van het koninklijk huis, alles gedaan zou hebben wat de columniste suggereert zou democratisch Nederland op zijn achterste benen hebben gestaan.

Maar dat is niet mijn grootste bezwaar en zorg. Grondslag van onze inzet voor een goede samenleving moet het respect voor de medemens zijn. De column gaat echter volledig voorbij aan enig respect voor de persoon van de bruid. Wie de wereld wil verbeteren en daarbij het respect voor de individuele medemens terzijde schuift, eindigt in een totalitaire samenleving waar de meeste Nederlanders de columniste, meen ik, incluis van gruwen.