Training in plaats van plechtigheid

De Nederlandse olympische afvaardiging schitterde gisteren tijdens de welkomstplechtigheid in het olympische dorp door afwezigheid. Twee teamleiders namen de honneurs waar. De sporters hadden wat anders te doen: trainen.

Met hun gezicht strak in de plooi hoorde de tweekoppige Nederlandse vertegenwoordiging de welkomsttoespraak van `dag-burgemeester' Thurl Bailey van het olympisch dorp aan. Chef d'equipe Leo Visser van de Nederlandse olympische afvaardiging en directeur topsport van NOC*NSF Marcel Sturkenboom lieten geen spoor van schaamte zien. Dat iedereen van de pakweg honderd aanwezigen bij de plechtigheid zich afvroeg waar de rest van de Nederlanders waren, deerde het duo niet. De Nederlandse sporters hebben andere prioriteiten, verklaarden Visser en Sturkenboom met een stalen gezicht.

Naast het in oranje jassen gehulde tweetal hadden de vertegenwoordigers van Estland (vier sporters), IJsland (acht) en Slowakije (zestig) zich in slagorde opgesteld. De Nederlandse ploeg genoot de eer samen met deze afvaardigingen net na het middaguur toegesproken te worden door de burgemeester van het dorp, de oud-basketballer van Utah Jazz, Thurl Bailey. Elk uur mochten de afgelopen dagen vier afvaardigingen in het olympisch dorp opdraven voor de ceremoniële plechtigheid, die besloten werd met de volksliederen van de betrokken naties.

Een dag eerder waren de Amerikanen nog in groten getale opgekomen, evenals de Noren met liefst tachtig sportmannen en -vrouwen. Met hun hand op het hart hadden de Amerikanen naar hun nationale hymne geluisterd, terwijl de Amerikaanse vlag werd gehesen. De Amerikaanse kranten stonden er vol van.

Burgemeester Bailey kreeg als dank voor zijn fraaie welkomsttoespraak van alle landen een symbolisch geschenk overhandigd, in ruil voor een vredespijp. De Slowaken hielden het bij een rugzak met het logo van het Slowaaks Olympisch Comité. De Nederlanders was zelfs dat te veel, ze gaven niets. De Nederlandse onverschilligheid kon niet beter worden gedemonstreerd.

,,De sportieve belangen staan voorop'', wist oud-schaatser en chef d'équipe Visser. ,,De schaatsers hebben op dit moment trainingswedstrijdjes op de Olympic Oval. Sportmensen die vier jaar naar de Spelen hebben toegeleefd hebben wat anders aan hun hoofd dat dit soort ceremonies.'' Een paar kilometer verderop hadden de meeste schaatsers allang de ijsbaan verlaten en waren op weg naar hun onderkomen om bij te komen van de inspanningen. De bobsleeërs waren nog niet in Salt Lake City gearriveerd. Die hadden een overtuigend excuus. Maar de snowboardster Sauerbrei en shorttracker Juffermans. Waar waren zij? Wisten zij het wel?

Visser voegde eraan toe dat tijdens de openingsceremonie van vrijdag Nederland ook niet sterk zal zijn vertegenwoordigd. De plechtigheid zal door de kou en de lengte een aanslag op het tere gestel van de topsporters zijn, meende de olympische deelnemer van weleer. Als dit soort ceremonies dan zo tijdrovend zijn en niet bevorderlijk voor het welzijn van de sporters, wordt het dan geen tijd voor een Nederlandse lobby onder andere sportnaties? Kunnen ze allemaal wegblijven. Sturkenboom, directeur topsport NOC*NSF: ,,Ik weet dat het onder andere afvaardigingen ook leeft. Het is inderdaad een goed idee.''

De twee meter lange burgemeester Bailey, die twee jaar geleden als basketballer nog punten maakte voor de Utah Jazz, toonde zich slechts verbaasd: ,,Waar waren de Nederlandse sporters?'' Van een belediging wilde hij niet weten, verklaarde Bailey diplomatiek, terwijl naast hem twee Indianen uithijgden van hun inspannende dans.

Vlagvertoon en emotionele ceremonies zijn aan Nederlanders kennelijk slechts besteed als straks goud, zilver en brons zijn behaald in de fabriekshal, ergens in afgelegen buitenwijk van Salt Lake City. Terwijl sportmensen uit de meeste landen zich verdringen om vrijdag met de vlag in hun handen door het stadion te lopen, is de Nederlandse teamleiding nog op zoek naar een vrijwilliger. Het is de vraag of Visser (vlaggendrager in Albertville '92) en Sturkenboom iemand kunnen vinden die voor volk en vaderland voor het Oranjeploegje van 30 mensen uit langs de volgepakte tribunes wil lopen.

Vraag het de eerste de beste Amerikaanse deelnemer en hij of zij bekent een moord te willen plegen om vrijdag die vlag te kunnen dragen. Skister en tweevoudig medaillewinnaar Picabo Street greep tijdens de Winterspelen van 1998 in Nagano naast de vlag, zij moest de eer aan een ander laten. ,,Als ik het nu mag doen, is dat het grootste moment in mijn loopbaan. Zo'n patriot ben ik wel'', bekende Street via een email.

De Amerikaanse vlag is hét onderwerp van gesprek onder de Amerikanen in Salt Lake City. Het Amerikaanse Olympisch Comité heeft bij de organisatie voorgesteld de vlag te laten dragen die onder het puin van de op 11 september vernielde Twin Towers in New York is gevonden. Deze vorm van het Amerikaans nationalisme gaat het Internationaal Olympisch Comité te ver. De nationalistische gevoelens zullen er tijdens de openingsplechtigheid niet minder om zijn. Want ook president Bush is present.