Etheridge groot en stoer op podium

,,Het lijkt hier wel een café,'' verzuchtte Melissa Etheridge met gespeelde weerzin na de zoveelste roep om een verzoeknummer. De soloconcerten van de Amerikaanse lesbo-heldin zijn nadrukkelijk vormgegeven als onderonsjes met de fans. Ze babbelt honderduit over de briefjes die worden opgehouden en die ze niet kan lezen, de verzoeknummers die ze pas later op de avond gaat spelen en de tatoeages die ze niet laat zien. Ondertussen heeft ze als geen ander in de gaten dat ze voor een enorme zaal met enkele duizenden mensen staat te spelen, en dat het voor iedereen interessant moet blijven. Meer nog dan haar grote voorbeeld Bruce Springsteen grijpt Etheridge het `akoestische' soloconcert aan om haar emoties breed uit te meten in een strak geregisseerde rockshow.

Haar laatstverschenen cd Skin mag dan een conceptalbum over haar tragische liefdesleven zijn, op het podium houdt ze zich groot en stoer. Haar stem is gruizig en klinkt alsof Melanie, Janis Joplin en Marianne Faithfull een pact hebben gesloten om een einde te maken aan alle mooizingerij. Ook aan uiterijk vertoon doet Melissa Etheridge nauwelijks, afgezien van de glimmende lovertjes op haar vale spijkerbroek. Zonder haar band speelt ze nog steeds alsof ze het ritme staat te stampen voor de onzichtbare muzikanten. Een akoestische gitaar is voor haar geen lieflijk folk-instrument, maar een multifunctioneel jammerhout waarop rock & roll gespeeld moet worden. Achter de piano kan ze een subtiel lied van Joan Armatrading zingen, maar met een gitaar wordt ze een stadionrocker die alle hoeken van de Music Hall moet vullen. Dat kan ze, en dat deed ze solo minstens zo goed als met een band.

Kleine trucjes hielden het spannend: de drumbeat die uit het niets opdook, de van Peter Frampton bekende voicebox met het slangetje in de mond waarmee ze haar gitaargeluid vervormde en de intimiteit die ze kweekte door op de rand van het podium te gaan zitten.

Voor de fans waren de teksten het allerbelangrijkst, zoals bleek uit de saamhorigheid die ze opwekte met levenswijsheden als ,,sooner or later we'll all walk alone'' en de gretigheid waarmee nummers als `Similar features' en `Like the way I do' werden meegezongen. Die oude nummers van haar debuutalbum uit 1988 vormen nog steeds het dragende element van haar populariteit.

Hoogtepunt van het optreden werd het eveneens uit die beginperiode stammende `Bring me some water', waarin Melissa haar gitaar afranselde alsof het een afvallige geliefde was. Het bloemetje dat iemand haar kwam aanreiken werd nog net niet vertrapt, maar als de noeste rocker onder de vrouwelijke singer/songwriters heeft Melissa Etheridge geen tijd voor dat soort frivoliteiten. Het mocht dan op een café lijken, maar gewerkt werd er wel.

Concert: Melissa Etheridge. Gehoord: 5/2 Music Hall, Amsterdam. Herhaling: 6/2.